Մեր Տղաքը

Հալէպահայ լրագրող Մարիա Գաբրիէլեան կը գրէ.

Հրա­բու­խա­յին կա­ցու­թիւն է Հա­լէ­պի հա­յա­հոծ Նոր Գիւ­ղա­ւա­նին մէջ: Կը կար­ծէի, որ Հրա­բուխ­նե­րը միայն լեռ­նե­րու ու գիր­քե­րու մէջ կ՛ըլ­լան: Սա­կայն տե­սայ հո­սող լա­ւա­ներ, կրա­կակ­տոր տա­րափ­ներ ու հրա­բու­խան­ման հր­դեհ­ներ մեր հայ­կա­կան Նոր Գիւ­ղին մէջ:

Ահա­ւոր բան է պատ­կե­րաց­նել մի­ա­ժա­մա­նակ ամէն բա­նի կա­րիքն ու­նե­նա­լը: Հր­դեհ շիջա­նել, վի­րա­ւոր փո­խադ­րել, դի­ակ վերց­նել, սնունդ ապա­հո­վել ու տէ­րը դա­նալ…:

Հս­կայ գործ է, որ հս­կա­նե­րու բա­զուկ­նե­րու կա­րօտն ու­նի: Իսկ ո՞վ ու­նի այդ թիկ­նե­ղու­թիւնն ու բա­զուկ­նե­րու ամ­րու­թիւնը, ո՞վ ու­նի օգ­նու­թեան փու­թա­լու, կա­րեկ­ցե­լու, խնա­մե­լու, դար­մա­նե­լու, խօս­քով ու գոր­ծով սպե­ղա­նի դառ­նա­լու շնորհ­քը: Հաս­տատ մեր տղա­քը, մեր հե­րոս­ներն ու մեր նուիր­եալ­նե­րը:

Խօ­սե­լու բան չէ, այլ պէտք է ներ­կայ ըլ­լալ Նոր Գիւղ ու ակա­նա­տես դառ­նալ մեր քա­ջա­րի­նե­րու աշ­խա­տան­քին: Հե­ռու ցու­ցադ­րա­կան տե­սախ­ցիկ­նե­րէ, հե­ռու քա­րոզ­չա­կան մե­քե­նա­նե­րէ, հե­ռու ոտք ոտ­քի վրայ դրած ծա­փա­հա­րող­նե­րէ, բայց շատ մօ­տիկ մարդ­կայ­նու­թեան, ազ­գա­սի­րու­թեան ու հայ­րե­նա­սի­րու­թեան աչ­քե­րուն…

Ամէ­նու­րեք մեր տղոց օգ­նու­թեան ձեռ­քե­րը կ՛երե­ւին: Մի­ա­տեսք ձեռ­քեր, սա­կայն տարբեր ձե­ւի ու չա­փի գործ կա­տա­րող ձեռ­քեր:

Ո՛չ աջ ու ձախ մո­լո­րապ­տոյտ տե­ղա­ցող փամ­փուշտ­նե­րը, ո՛չ դի­պու­կա­հար­նե­րու թիրրախ­նե­րը, ոչ որո­տան­ման ձայ­նե­րը կը կա­սեց­նեն անոնց քայ­լե­րը: Եւ ի՜նչ փոյթ, բո­լո­րը հա­մոզ­ուած են, որ մէկ ան­գամ­ուան հա­մար աշ­խարհ եկած են: Բո­լո­րը համոզ­ուած են, որ կեան­քի ու մահ­ուան որո­շում­նե­րը ան­բե­կա­նե­լի են, հե­տե­ւա­բար ո՛չ մա­հը կր­նայ ապ­րե­լու հա­մար նա­խա­տես­ուած օրե­րը կր­ճա­տել եւ ոչ կեան­քը կր­նայ անկեն­դան դառ­նա­լու օրը յե­տաձ­գել:

Հա­լալ է անոնց ջամբ­ուած տա­րի­նե­րու դաստ­ի­ա­րա­կու­թիւնը: Հա­լալ է ազ­գա­սէր ու հայ­րե­նա­սէր մայ­րե­րէն անոնց խմած կա­թը, ի զուր տեղ չէ գա­ցած անոնց հայ­րե­րու խրատ­ներն ու յոր­դոր­նե­րը եւ անոնց դաստ­ի­ա­րա­կու­թեան գոր­ծը ստանձ­նող­նե­րու աշխտանք­նե­րը:

Շատ ան­գամ կը քն­նա­դա­տէի Նոր Գիւ­ղի մայ­թե­րուն վրայ, իրենց գոր­ծա­տե­ղի­նե­րուն ու խա­նութ­նե­րուն դի­մաց, սե­ղա­նի­կի մը շուրջ նս­տած սուրճ ու թէյ ըմ­պե­լով եւ հասկցածէն ու չհասկ­ցա­ծէն շա­ղակ­րա­տե­լով զբա­ղող հայ տղա­մար­դոց ըն­թաց­քը, սա­կայն այ­սօր անոնց ար­ի­ա­կան գոր­ծե­րուն քով այդ քն­նա­դա­տու­թիւնը շատ-շատ փոքր տեղ կը զբա­ղեց­նէ ու նսեմ կ՛երե­ւի…

Նոր Գիւ­ղի հայ այ­րե­րու ան­վե­հե­րու­թիւնը յի­շո­ղու­թեանս մէջ ապ­րող անց­եալ դա­րե­րու հե­րոս­նե­րը, կը վե­րա­կեն­դա­նաց­նէ, այն հե­րոս­նե­րը, որոնց նման­նե­րուն վա­ղուց կարօտցած էի… այդ քաջ ու պա­տաս­խա­նա­տու հե­րոս­նե­րը, որոնց հա­մար ազ­գա­յին կամ ընդ­հան­րա­կան շա­հե­րը ընդ­միշտ անձ­նա­կան­նե­րէ բարձր կը դաս­ուին: Անոնք, որոնց կա­րե­լի չէ ՀԵ­ՐՈ­Սէն բա­ցի այլ ան­ուա­նա­կո­չում տալ:

Նոր­գիւ­ղաբ­նակ­նե­րը շատ բան կը պար­տին ձեր աշ­խա­տան­քին ու ձեր նուի­րու­մին, ո՛վ, դուք, իմ հայ­րե­րը, եղ­բայր­ներն ու ըն­կեր­նե­րը: Ես հպարտ եմ ձեզ­մով եւ ձե­զի շա՜տ կը սի­րեմ:

Կարդացէք նաև

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Facebook Iconfacebook like buttonTwitter Icontwitter follow button