ՅԱԿՈԲ ԵԱՓՈՒՃԵԱՆԻ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ

0
146

   Յակոբ  Եափուճեանի  հետ   ծանօթութիւնս  կը սկսի  1988 դեկտեմբերին, Երեւանի մէջ  Սփիւռքի հետ կապի  կոմիտէի   հրաւէրով   Սփիւռքահայ  մշակութային  միութիւններու  խորհրդաժողովին: Համազգայինը   բաւական  պատկառելի  պատուիրակութեամբ Ժամանած էր  Երեւան: Յակոբը՝  Համազգայինի  կեդրոնական վարչութեան ատենապետ, կողքին ունէր  դոկտ. Արմենակ Եղիայեանը,  Կարպիս Հարպոյեանը, Գեղանի  Էթեմեզեանը: Տողերս  գրողը կը  ներկայացնէր  Նոր սերունդ մշակութային միութիւնը:

            Առաջին  նիստին, ձեւականութիւնը յարգելով, պաշտօնական բարեւներ փոխանակեցինք: Սառը պատերազմի  խեղճ ներկայացուցիչներ…: Նոյնը  շարունակուեցաւ   ճաշարանին մէջ, կէսօրուան  ճաշի ընթացքին: Խղճալի պահեր…կարծէք  մեզի վիճակուած էր  փշրել  Պերլինի  պատը:

            Երեկոյեան օթոպիւսով Ուճան  մեկնեցանք: Հրաւիրուած էինք այցելելու զօրավար  Անդրանիկի  յուշարձանը: Ընթրիքէն ետք միեւնոյն  օթոպիւսով կը վերադառնայինք Երեւան, երբ  Կարպիս  Հարպոյեանը մօտենալով  հարցուց, թէ անպատեհութիւն  կը զգայի՞  արդեօք կուսակցական երգեր լսելու պարագային: Միանգամայն ո՛չ,–  պատասխանեցի: Կարպիսը   անմիջապէս միացաւ օթոպիւսի վերջամասին  նստած իր  ընկերներուն:  Համերգը սկսաւ:

             Քանի մը վայրկեան ետք ներկայացաւ  երիտասարդ մը՝ Յակոբ Եափուճեանը: Ծանօթացանք: Նախապաշարումներէ  դուրս գալով՝ Յակոբ   հարցուց, թէ  Վահրիճ Ճէրէճեանը կը   ճանչնայի՞ արդեօք:  Հաստատական պատասխանս  ստանալէ  ետք՝ բթամատը  բարձրացնելով ըսաւ.  «Երկխօսութեան մարդ է, կ’ենթադրեմ որ դուն ալ անոր նման պիտի մտածես ….»: Ապա ձեռքը  ուսիս վրայ  երկարելով ըսաւ. «Մենք  Ձեզմէ աւելի ազգային կուսակցութիւն ենք, սակայն դուք,  Մայր կուսակցութիւն  ըլլալով,  եկէք մեր մօտ, ձեր  երգերը  միասին պիտի երգենք…»: Համերգը եւ փառատօնը շարունակուեցաւ հիւրանոցին մէջ:

            Խորհրդաժողովին  երկրորդ  օրը կողք-կողքի նստած կը հետեւէինք ժողովի ընթացքին: Գրառումները միասին կը կատարէինք: Խորհրդաժողովի կազմակերպիչները  չէին կռահեր, թէ ի՛նչ կրնար պատահած ըլլալ, երբ օր մը առաջ  հազիւ բարեւող կողմերը միասին   կը մասնակցէին  քննարկումներուն…: Հրաշալի օրեր:

            Յակոբը  հանդարտօրէն  կը հետեւէր  օրակարգերուն: Մերթ գրաւոր, մերթ բերանացի կը ներկայացնէր  Համազգայինի  տեսակէտները: Մտահոգութիւնները  միեւնոյնը  ըլլալով, յաճախ ինք, նոյնպէս ալ ես՝  զոյգ   կազմակերպութիւններուն անունով կը փոխանակէինք մեր տեսակէտները: 

            Յակոբին այս   մօտեցումը  սթափելու  հրաւէր  մըն էր: Մտածել կու տար  իրականութիւն մը: Ուրեմն բոլորս կրնայինք  խօսիլ  հայերէն…,  նոյն լեզուն: Հետեւաբար  անհրաժեշտ էր դուրս գալ  արհեստական պատնէշներէն:  Սփիւռքահայ  երիտասարդը անհրաժեշտ էր  դուրս բերել աւանդական նախապաշարումներէն: Մեր ազգային կեանքը որքա՞ն պիտի շահէր Յակոբի եւ անոր գործընկերներուն նման անձնաւորութիւններու  ներկայութենէն: Այո, կրնայինք  ունենալ տարակարծութիւններ, սակայն  ոչ  մէկ ուժ, ոչ մէկ  իրավիճակ  կրնար խախտել  համոզումի եւ հաւատքի վրայ կերտուած համագործակցութիւնը:

            Մեր  միջեւ ստեղծուած սերտակցութիւնը, համազգային  մտածողութեան ոգին զարգացաւ  եւ  առ այսօր  կը շարունակուի   Պէյրութի մէջ: Դարձանք սերտ բարեկամներ: Յակոբը, դոկտ. Արմենակը, Գեղանին,  Կարպիսը եւ   տողերս գրողը,  տարբեր միութիւններու  ներկայացուցիչներ ըլլալով հանդերձ, միւեւնոյն  ճանապարհի եւ նպատակի  գործընկերներ  ըլլայինք կարծէք: 

            Յակոբի հետ կարելի էր զրուցել իբրեւ  երէց  ընկեր,  բարեկամ, սրտցաւ հայ  եւ  անկեղծ բարեկամ:

            Երէկ  կէսօր կ’իմանամ  Յակոբի գոյժը: Ժպտադէմ  Յակոբը  չկար այլեւս,  կը մնար  յիշատակը, անոր կտակած լայնախոհութեան եւ համագործակցութեան աւանդը, որմէ դասեր պէտք է  քաղենք բոլորս:  

                                                                                                                ԱՀԱՐՈՆ ՇԽՐՏԸՄԵԱՆ

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here