«Մենք` Որպէս Առաջնորդարան Եւ Լիբանանահայութիւն, Վերադասաւորումի, Վերաորակաւորումի Եւ Մեր Ուժերը Հաւաքելու Մարտահրաւէրին Դիմաց Կը Գտնուինք» Հաստատեց Նարեկ Արքեպիսկոպոս

0
175

Հարցազրոյցը վարեց` ՌԱՖՖԻ ՏեՄԻՐՃԵԱՆ

«Վ.Ձ.».- Որո՞նք են թեմին գլխաւոր դժուարութիւնները:

ՆԱՐԵԿ ԱՐՔ.- Այն դժուարութիւնները, որ մենք կը դիմագրաւենք, կը դիմագրաւենք ոչ միայն որպէս առաջնորդարան, այլ կը դիմագրաւենք նախ որպէս Լիբանան եւ ապա` լիբանանահայութիւն: Մենք ունինք մարդուժի դժուարութիւն, նախ մարդը` որպէս քանակ. երկրորդ, ունինք մարդու մասնագիտական դժուարութիւն` զանազան ծրագիրներու եւ բնագաւառներու կապուած: Ունինք նիւթական դժուարութիւն, այսօրուան տնտեսական դժուարութիւնները, որուն մէջէն կ՛անցնին Լիբանանը եւ լիբանանահայութիւնը, եւ որ մեծ մասամբ բազմածալ դժուարութիւններու դիմաց կը դնէ մեզ, որովհետեւ մենք` որպէս համայնք, այլ համայնքներու կարգին, ինչ որ կ՛ընենք մեր բոլոր մարզերուն մէջ, խորքին մէջ այլ ցամաքամասերու վրայ պետութիւնն է, որ կ՛ընէ: Եթէ պետութիւնը այս բոլորը ընէր իր ժողովուրդին համար, մեր բեռը նուազ պիտի ըլլար. սակայն գիտէք Լիբանանի դրուածքը, եւ նոր չէ այս իրականութիւնը: Լիբանանի անկախութենէն մինչեւ այսօր այս պայմանները, փոխանակ բարելաւուելու, կարծէք կարծրացած վիճակ մը ունին, եւ ամէն մարդ ու ամէն համայնք իր լուծումները պէտք է գտնէ: Այս առնչութեամբ առաջնորդարանի մէջ այն, ինչ որ կը կատարենք բոլոր մակարդակներու վրայ եւ Առաջնորդարանին ընդմէջէն մեր ծուխերուն եւ եկեղեցիներուն մէջ, ես կը հաւատամ, որ շարունակական վերատեսութեան, վերակազմակերպման եւ վերադասաւորումի կարիքը ունի: Այդ ուղղութեամբ անտարբեր եւ ձեռնածալ չենք մնացած: Սկսած ենք վերաորակաւորման աշխատանքներուն: Ես կրնամ նաեւ ըսել, որ հոգեւոր գետնի վրայ Կրօնական ժողովին հետ մենք շաբաթօրեայ ժողովներ ունինք: Անհրաժեշտ կը նկատեմ այդ հետեւողական ժողովները, որովհետեւ մեր քահանայ հայրերը ոչ թէ միայն իրենց ծուխի հովիւներն են, այլ առաջնորդարանի եւ առաջնորդի ներկայութիւնն են մեր կեանքին մէջ, ամէնօրեայ շփումի մէջ են մեր ժողովուրդին հետ: Դժուարութիւնները, որոնք կան, յաղթահարելի են այն առումով, թէ մենք ի՛նչ վճռակամութեամբ, ի՛նչ տեսիլքով, ի՛նչ նուիրումով կ՛ուզենք յաղթահարել զանոնք: Ես կը հաւատամ, որ հակառակ տիրող ընկերային, տնտեսական եւ այլ դժուարութիւններուն` մենք հայո՛ւ իւրայատուկ կամքով, վճռակամութեամբ պիտի կարողանանք յաղթահարել այս բոլորը: Թերեւս անցեալին աւելի դիւրին կ՛ըլլար, սակայն այսօր եւս մենք եթէ կարենանք մեր շուրջ համախմբուած մարդուժը բազմապատկել, մասնագէտները ներառել եւ, ասոր կողքին, անոնք, որոնք նիւթական լայն կարելիութիւններ ունին, եթէ գիտակցին, որ աւելի պէտք է նուիրեն, քան` անցեալին, շատ բան կը փոխուի մեր կեանքին մէջ:

ՐԱՖՖԻ ՏԵՄԻՐՃԵԱՆ.- Մենք մարդուժ չունի՞նք, թէ մարդուժը մեր առօրեային մասնակից դարձնելու խնդիրներ ունինք:

ՆԱՐԵԿ ԱՐՔ.- Մենք մարդուժ ունինք, սակայն պէտք է որդեգրել նոր մօտեցում եւ նոր մեթոտ, որպէսզի այդ մարդիկը մեր մօտ, մեր մէջ ունենանք: Պէտք է անոնց մասնակցութիւնը խորացնենք եւ ծաւալենք: Ես պատրաստ եմ մեր ժողովուրդի բոլոր զաւակներուն հետ հանդիպելու, որպէսզի մտիկ ընենք իրարու մտահոգութիւններն ու առաջարկները: Չեմ ըսեր, որ անմիջական լուծումներ կրնամ գտնել բոլոր հարցերուն, սակայն կ՛ուզեմ մէկ բան ընդգծել. մենք նուազագոյնը, որ կրնանք ընել մեր ժողովուրդի զաւակներուն համար, ուր որ ալ ըլլան անոնք եւ ինչ մտահոգութիւններ ալ ունենան, ըսել, որ մենք պատրաստ ենք զիրենք լսելու:

Ր. Տ.- Ազգային վարժարաններու կացութիւնը այսօր ինչպէ՞ս կ՛արժեւորէք:

ՆԱՐԵԿ ԱՐՔ.- Առաջին օրէն նախապատուութիւն տուած եմ վարժարաններուն եւ ամէն բանէ առաջ իմ առաջին այցելութիւնս կատարեցի մեր չորս ազգային վարժարաններուն` Միացեալ, Եղիշէ Մանուկեան, Նուպարեան-Խրիմեան եւ Յառաջ-Գ. Կիւլպէնկեան: Անշուշտ, երբ ազգային վարժարաններու մասին կը խօսինք, պիտի ընդունինք մէկ իրականութիւն, որ ամէն բան յարաբերական է` թէ՛ քանակական եւ թէ՛ որակային առումով: Այդ իմաստով մենք չենք կրնար երազապաշտ ըլլալ եւ ըսել, որ մենք նոյնիսկ եթէ մեր բոլոր կարելիութիւնները ի սպաս դնենք հայ վարժարանին, պիտի ունենանք անցեալի մեր փառաւոր կրթական համակարգը, սերունդը, շրջանաւարտները եւ այլն: Այդ իրապաշտութենէն մեկնելով` մենք մեծ պատասխանատուութիւն ունինք մեր վարժարաններուն հանդէպ, որովհետեւ մեր վարժարանները միայն կրթական օճախներ չեն: Մենք մեր վարժարաններուն մէջ հայ նոր սերունդը կը կազմաւորենք, հայ մարդը կը կերտենք, լիբանանահայը կը պատրաստենք: Այդ իմաստով, ես պիտի ընդգծեմ դարձեալ նոյն հրամայականը. մենք չենք կրնար միայն աւանդականին կառչիլ եւ ոչ ալ` արդիականին կամ գերարդիականին դիմաց մեր դռները եւ պատուհանները լայն բանալ: Մենք պիտի գտնենք ոսկի միջինը, որպէսզի կարենանք այսօրուան հայ պատանին այնպէս մը կազմաւորել, որ ան դառնայ վաղուան հայ երիտասարդը, հայ ծնողը, հայ ղեկավարը, հայ հոգեւորականը: Մենք պիտի ընդունինք, որ մեր վարժարաններուն ներկայ վիճակը իտէալական չէ: Պէտք է աւելի լաւին եւ լաւագոյնին ձգտինք: Մենք ազգային վարժարաններուն գծով, գործակցաբար մեր Ուսումնական խորհուրդին, կարգ մը նախաձեռնութիւններ ունինք` կապուած հայ աշակերտ հովանաւորելու ծրագիրին, մեր ուսուցիչներու վկայականներուն, կրթական մակարդակին ու տնօրէններու թեկնածուներու փնտռտուքին հետ: Ասոնք բոլորը մեր ամէնօրեայ կեանքին հետ աղերս ունին, եւ մենք չենք կրնար սառեցնել ամէն բան եւ իտէալականին նախաձեռնել: Մենք լաւագոյնին ձգտելու համար մեր ուժերը պէտք է համադրենք: Կոչ կ՛ուղղեմ մեր բոլոր պատասխանատուներուն, բոլոր անձերուն, որոնք հայ դպրոցով մտահոգ են եւ հայ դպրոցի մէջ են, ինքնաքննադատական մօտեցումով խղճմտօրէն քննենք մեր ներկան եւ նախապատրաստենք մեր ապագան: Առնենք քայլեր, որոնք մեր դպրոցը լաւէն աւելի լաւին եւ լաւագոյնին կ՛առաջնորդեն:

Ր. Տ .- Ծրագիրները իրականացնելու համար նիւթականը կարեւոր բաժին մըն է, եւ արդէն իսկ ըսիք, որ դժուարութիւնները առկայ են: Առաջնորդարանի տնտեսական վիճակը բարելաւելու ի՞նչ տեսակի նախաձեռնութիւններ պիտի իրականացնէք:

ՆԱՐԵԿ ԱՐՔ.- Նիւթական դժուարութիւններ բոլորս ալ ունինք` թէ՛ որպէս անհատ, թէ՛ որպէս ընտանիք եւ թէ՛ որպէս կառոյց, եւ այս պարագան մասնաւորելով` որպէս Առաջնորդարան: առաջնորդարան երբ կ՛ըսեմ, չեմ հասկնար մեր առաջնորդարանի շէնքը` իր գրասենեակներով, այլ` առաջնորդարանը իր հովանաւորած բոլոր մարմիններով, որոնց մէջ կը մտնեն դպրոցը, ընկերային ծառայութիւնը, մեր կալուածներու շահարկման առաջնահերթութիւնը, մեր եկեղեցիները, մեր ծուխերը, մեր եկեղեցւոյ մարմինները… Ներկայիս մենք հասած ենք հանգրուանի մը, որ երբ կը խօսինք մասնագիտութեան մասին, նաեւ պէտք է խօսինք տնտեսական մասնագիտութեան մասին: Ես կ՛ուզեմ հոս իմ գոհունակութիւնս յայտնել, որ առաջնորդարանը իր Տնտեսական խորհուրդով կը փորձէ այսօրուան պայմաններուն համապատասխան ծրագիր մը մշակել եւ նախաքայլերու դիմել: Մենք նոյեմբերին պիտի գումարենք մեր Ազգային երեսփոխանական ժողովը եւ հոն Ազգային վարչութիւնը պիտի ներկայացնէ անցնող երկամեակին  առաջնորդարանին կատարած աշխատանքին տնտեսական եւ բարոյական զեկոյցը, նաեւ` յաջորդ տարեշրջանի նախահաշիւը եւ պատկերացումը: Այս բոլորին մէջ մեր Տնտեսական խորհուրդը, որ կը բաղկանայ մասնագէտ երիտասարդներէ, իր հսկայական աշխատանքը ունի եւ պիտի շարունակէ գործը: Անշուշտ, մեր բոլոր խորհուրդներն ալ երախտարժան աշխատանք կը կատարեն, սակայն մասնագիտացումը եւ ինքնաորակաւորումը կը նկատեմ հրամայական: Երբ մենք կը մասնակցինք մեր եկեղեցւոյ, դպրոցի, ակումբի եւ միութիւններու կեանքին, պէտք է մասնակցինք որպէս ամբողջական հայ մարդ, այսինքն` իւրաքանչիւրը իր ունեցած կարողութեան համեմատ, եւ անոնք, որոնք նիւթական կարելիութիւն ունին, պէտք չէ գոհանան իրենց նուազագոյնը տալով, պէտք չէ խորհրդանշական մասնակցութիւն ունենան մեր կեանքին մէջ: Ես վստահ եմ, որ ունինք հայորդիներ, որոնք ունին նիւթական լայն կարելիութիւններ.ինչո՞ւ չմտածենք հիմնադրամներ հաստատելու մասին:

Ր.Տ.- Սրբազա՛ն հայր,դուք հանդիպումներ կ՛ունենաք նաեւ ընկերային դժուարութիւններ ունեցող պարագաներու հետ: Կարգ մը անհատներուն բնակարաններն անգամ կ՛այցելէք: Այս մէկը ձեր առաջնահերթութիւններու շարքին կը դասէ՞ք:

ՆԱՐԵԿ ԱՐՔ.- Եկեղեցւոյ առաքելութեան մաս կը կազմէ ընկերային ծառայութիւնը: Ես պիտի ուզեմ նաեւ բարեփոխել այս հասկացողութիւնը եւ ըսել` ընկերային զօրակցութիւնը: Աւելցնեմ, որ ոչ թէ միայն հրամայական առաջնահերթութիւն կը նկատեմ կարիքաւոր ընտանիքներու եւ անձերու հետ շփուիլը, այլ նախ որպէս երեւոյթ բնական, մարդկային, հովուական, քրիստոնէական, հայկական եւ էական կը նկատեմ այս մէկը: Այսօր պատահականութեան արդիւնք չէ, որ մեր հաւաքական կեանքին մէջ մենք ունինք զանազան բարեսիրական միութիւններ, որոնք իրենց հերթին շատ գնահատելի աշխատանք կը կատարեն: Պատահականութեան արդիւնք չէ, որ մեր առաջնորդարանը ունի ընկերային յանձնախումբ, բնակարանային յանձնախումբ, մեր եկեղեցիները ունին աղքատախնամներ կամ ընկերային ծառայութեան զանազան եղանակներ: Ինչո՞ւ առաջնորդը` որպէս անձ, որպէս հոգեւորական, կարելիութիւն պիտի չունենայ կամ պիտի չստեղծէ շփման մէջ ըլլալու իր զաւակներուն հետ: Կեանքի դառն պայմաններու բերումով մեր շուրջ կան զրկեալներ, կարիքաւորներ, եւ ես անոնց այցելելով` կ՛ուզեմ իրենց ըսել, որ ես նաեւ իրենց եղբայրն եմ, հայրն եմ, առաջնորդն եմ: Ես կը մտածեմ, որ այս անձերը նոյնիսկ չեն կրնար առաջնորդին մօտենալ կամ առաջնորդարան գալ, եւ առաջնորդն ու առաջնորդարանը պէտք է ասոնց քով երթան. չմոռնանք նաեւ, որ մեր հոգեւորականներուն ջախջախիչ մեծամասնութիւնը, ներառեալ` անձս, կարիքաւոր ընտանիքներէ եկած ենք: Անջնջելիօրէն յիշողութեանս մէջ դրոշմուած է մեր ծուխի քահանայ հօր ամէն շաբաթ երեկոյեան Սանճագ քեմփի մեր անշուք յարկին տուած այցելութիւնը, երբ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի օրերուն, Նապաայի դէպքերուն ժամանակ, երիտասարդ հօրեղբայրս նահատակուեցաւ, եւ տէր հայրը իր մխիթարութեամբ ամոքեց մեր ընտանիքին ցաւը:

Ր. Տ.- Անցնող շաբաթներուն ծանօթացման հանդիպումներ ունեցաք` այցելելով լիբանանահայ կառոյցներու կեդրոնները: Այդ այցելութիւններէն ի՞նչ տպաւորութիւններ ստացանք:

ՆԱՐԵԿ ԱՐՔ.- Որպէս առաջնորդարան` մենք ունինք նախ սահմանադրական գործունէութիւն, որուն կողքին, ունինք նաեւ հովուական ծառայութիւն: Սահմանադրական գործունէութիւնը կը յենի մեր կանոնագրութեան վրայ, եւ այդ մէկը ես ի պաշտօնէ պարտաւոր եմ գործադրել եւ անոր հեզասահութեան հսկել: Այս քանի մը շաբաթներու ընթացքին գործնականօրէն ցոյց տուի, որ մեր ժողովուրդի կեանքին մէջ գործող բոլոր միութիւնները եւ անհատները սրտիս մօտ են, եւ ես կը նկատեմ զիրենք ծառայակիցներ: Այս իմաստով, ի՛նչ ծրագիր, որ կայ, ե՛ւ որպէս առաջնորդարան ե՛ւ որպէս առաջնորդ, մենք կրնանք միասին իրականացնել` այդ աշխատանքները առաւել եւս արդիւնաւորելու համար: Եթէ կան մասնաւոր ծրագիրներ, որոնք կը գործադրուին մեր միութիւններուն կողմէ եւ հոն դարձեալ մեր օժանդակութեան կարիքը կայ` որպէս, ներկայութիւն, որպէս հովանաւորութիւն եւ այլապէս` պատրաստ եմ այս ծրագիրներուն նաեւ օժանդակելու: Այս իմաստով, գործակցութիւնը պարագայական պէտք չէ ըլլայ, այլ` շարունակական, որովհետեւ առաջնորդարանը ունի իր առաքելութիւնը, որուն մէջ կան զանազան շերտաւորումներ: Կան մարզեր, որոնք զանազան միութիւններու կողմէ կը գործադրուին, սակայն կան նաեւ մարզեր, ուր մենք միասնաբար պիտի գործենք, եւ այդ ծիրին մէջ ինչ որ կարելի է ընել առանձին, շարունակենք եւ փորձենք ընել, ինչ որ պէտք է միասնաբար ընենք, ամբողջական գործակցութեամբ աւելի յաջող եւ դարձեալ նոյն աստիճանաւորումով լաւէն աւելի լաւին եւ լաւագոյնին ձգտելու սկզբունքով միասնաբար կատարենք:

Ր. Տ.- Ձեր հետաքրքրութիւններու առանցքներէն մէկը դարձաւ նաեւ բանտարկեալներուն կացութիւնը: Խօսինք ասոր մասին:

ՆԱՐԵԿ ԱՐՔ.- Բանտարկեալներու գծով Առաջնորդարանը եւ մեր բարեսիրական միութիւնները, մեր քոյր յարանուանութիւնները եւ այլապէս, մեր քաղաքական պատասխանատուները աշխատանք տարած են: Անկոխ գետին չէ, սակայն ես կ՛ուզեմ, որ բանտարկեալներու գծով անմիջական եւ գործնական ըլլանք: Բանտարկեալը իր ազատ կամքով հոն չէ, այլ` կեանքի թիւր ընթացքին բերումով, սխալի մը, յանցանքի մը պատճառով հոն կը գտնուի, եւ մենք պէտք է իր կեանքին մէջ թափանցենք: Չի բաւեր այցելութիւն մը կատարելը, ս. պատարագ մատուցելը եւ քանի մը կարիք հոգալը: Կը հաւատամ, որ բանտարկեալի պարագային, ինչպէս` մեր ժողովուրդի բոլոր զաւակներու պարագային, մարդկային շփումը բանալի դերակատարութիւն ունի: Այս իսկ պատճառով, թէ՛ Ազգային վարչութեամբ եւ թէ՛ ընկերային յանձնախումբով քննարկեցինք այս աշխատանքի դաշտը եւ հաստատեցինք, որ մենք պէտք է պիւտճէ յատկացնենք եւ ենթայանձնախումբ մը ունենանք հոգեւորական եւ աշխարհական անդամներէ բաղկացած եւ մշակենք հետեւողական ծրագիր: Աշխատանքը ընթացքի մէջ է, հովուական մօտեցում պէտք է ունենանք մեր բանտարկեալներուն նկատմամբ եւս եւ միասնաբար մեր կարելին ի գործ դնենք:

Ր. Տ.- Որքանո՞վ յոյս եւ լաւատեսութիւն ունիք, որ լաւէն աւելի լաւ պիտի կրնանք անցնիլ:

ՆԱՐԵԿ ԱՐՔ.- Իմ լաւատեսութիւնս միշտ իրապաշտ  մօտեցումով եղած է: Նախ կ՛ուզեմ իմ գնահատանքս յայտնել բոլոր այն հայորդիներուն, որոնք մինչեւ հիմա գործած են եւ կը շարունակեն գործել մեր բոլոր կառոյցներուն մէջ: Կեանքը կը շարունակուի, աշխատանքը չի վերջանար: Իրապաշտութիւնը կ՛ենթադրէ քանի մը նախապայմաններ. առաջին` ժամանակ  տրամադրել, երկրորդ` մասնագիտական մօտեցում ունենալ, երրորդ` նիւթական կարելիութիւններ ստեղծել եւ չորրորդ` անդուլ կերպով գործել: Այս բոլորը ընելու համար մենք իրարու պէտք ունինք: Մենք պէտք ունինք փոխադարձ աղօթքի, քաջալերական խօսքի, շնորհակալական խօսքի, միասին ծրագրելու եւ միասին աշխատելու ըմբռնումին: Չենք կրնար սպասել, որ ամէն մարդ նոյն կարողականութիւնը, տրամադրութիւնը, ժամանակը եւ զոհողութիւնը ունենայ, բայց եթէ մենք կը գտնուինք առաջին աստիճանին վրայ, ապա փորձենք երկրորդին երթալ եւ այդ մէկը հաւաքաբար իրագործել: Կը հաւատամ, որ նոյնիսկ մէկէն երկու փոխանցումը մեզի հոգեկան գոհունակութիւն պիտի պատճառէ, եւ արդիւնքը պիտի քաղենք: Բայց եթէ ըսենք, որ չ՛ըլլար, մեր թիւը նուազած է, կարողութիւն չունինք, արտագաղթողներ կան, այն ատեն բան մը չենք կրնար ընել, մենք զմեզ կը ճահճացնենք եւ ճահիճին մէջ կը խրինք ու ինքնասպանութեան կ՛երթանք: Մենք չենք կրնար` որպէս անհատ եւ հաւաքականութիւն այդ ինքնասպանութիւնը մենք մեզի արտօնել: Մենք փոխանակ ճահիճին մէջ խեղդամահ ըլլալու փոխարէն, հոսող ջուրին մէջ պիտի լողանք, նոյնիսկ` ի գին ահեղ ալիքներու, եւ ապահով ափ պիտի հասնինք: Ես կը հաւատամ, որ մենք թէ՛ հաւատքը, թէ՛ վճռակամութիւնը եւ թէ՛ կարելիութիւնները ունինք: Մենք` որպէս առաջնորդարան եւ որպէս լիբանանահայութիւն, վերադասաւորումի, վերաորակաւորումի եւ մեր ուժերը հաւաքելու մարտահրաւէրին դիմաց կը գտնուինք: Այդ կարելիութիւնները կան, պարզապէս համադրելու, աշխուժացնելու աշխատանքին պէտք է լծուինք: Ինչ որ ըրինք եւ պիտի ընենք, այդ բոլորին փառքը պիտի երթայ մեր ժողովուրդին բարօրութեան: Ես վստահ եմ, որ Աստուած պիտի օգնէ, մենք իրարմով զօրացած պիտի զգանք, եւ աւարտին ժողովուրդը պիտի գնահատէ այդ արդիւնքը:

Ր. Տ.- Եզրափակիչ ի՞նչ հայրական պատգամ ունիք յղելիք մեր ժողովուրդին:

ՆԱՐԵԿ ԱՐՔ.- Իմ հայրական պատգամս կամ իմ սրտի խօսքս ու ակնկալութիւնս այն պիտի ըլլայ, որ մենք երկու բան միաժամանակ ընենք. առաջին` աղօթենք, որովհետեւ աղօթքը մեզ կը կապէ թէ՛ Աստուծոյ եւ թէ՛ իրարու, երկրորդ` գործենք: Հաւատքը եւ գործը զիրար կ՛ամբողջացնեն: Գործենք յստակ համոզումով, թէ մենք ինչ որ կ՛ընենք, կ՛ընենք մեր անձերուն համար եւ մեր անձերէն անդին մեր հաւաքական անձին` մեր ժողովուրդին, մեր եկեղեցւոյ, մեր հաւաքականութեան համար: Այս իմաստով, ինչ որ կրնանք ընել միասնաբար մենք պատրաստ ենք կատարելու: Ա՛յս թող ըլլայ մեր սկզբունքը: Աղօթել, գործել, եւ մանաւանդ միասնաբար գործել, եւ պիտի տեսնենք, որ մեր աշխատանքին արդիւնքը պիտի աւելնայ, եւ մենք այդ արդիւնքով աւելիով պիտի ուրախանանք եւ յաւելեալ ճիգ պիտի թափենք: Ես կը հաւատամ, որ աղօթքով եւ գործով պիտի շարունակենք մեր կեանքը, եւ անպայմանօրէն մեր առաքելութիւնը յաջողութեամբ պիտի պսակուի:

(Շար. 2 եւ վերջ)

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here