ԼԱՒՈՒԹԻՒՆ ԸՐԷ՝ ՄՈՌՑԻՐ

0
819

Ժամանակին Սօս անունով բարի ու աշխատասէր մարդ մը կար: Ան իր կնոջ ու չորս զաւակներուն հետ կ՛ապրէր ուրախ ու երջանիկ: Անոնց աղքատիկ տունը մանուկներու ծափ ու ծիծաղով լեցուն էր:

  • Դուք իմ հարստութիւնս էք, – յաճախ կ՛ըսէր Սօսը իր զաւակներուն ու կնոջը, ես աշխարհի ամէնէն հարուստ մարդն եմ: Ոչ մէկ պալատի ու ոսկիի հետ չեմ փոխեր իմ տունն ու երջանկութիւնը:

Անոնց դրացիները ու բարեկամները չէին յիշեր դէպք մը, որ Սօսէէն նեղացած ըլլային:  Եթէ որեւէ մէկուն օգնել պէտք էր, ան առանց երկար-բարակ մտածելու կը հասնէր օգնութեան: Ինչ մտածեր՝ ձեռքէն եկածը կ՛ընէր սրտանց: Քաղցած մարդուն կերած հացը պէտք չէ խեղդեր, տուածին ետեւէն մտադրութիւն պէտք չէ ունենար՝ պատիւ ունէր Սօսը:  Իրեն համար սովորական բան դարձեր էր ծանօթ-բարեկամին օգնելը. կը բռնէր ծանր պարկին ծայրէն, կ՛օգնէր ձմեռուայ փայտը կտրել, իր անասուններուն հետ դրացիին կովն ու ոչխարն ալ արօտավայր կը տանէր:  Ու  շատ ու շատ մանր ու մեծ գործեր՝ ուժի կարողութեամբ չափ կ՛օգնէր որուն ինչքան կրնար  ու ինչպէս կրնար:  Բայց անգամ մը այնպէս եղաւ, որ գայլը իր ոչխարները բզիկ – բզիկ  ըրաւ:  Խեղճ Սօսը շատ տխրեցաւ:   Չէ՞ որ  իր զաւակներուն բաժինէն պակսեցաւ՝ կաթ, մածուն, գառնուկի միս՝ ըսելը դիւրիւն է :

Այս մասին իմացան բոլորը՝ բարեկամներն ու դրացիները, ծանօթներն ու անծանօթները:  Սօսը այս պատճառաւ տխուր նստեր էր: Բերանը չէր կրնար բանալ, որ  բան մը ըսէր:  Զաւակներն ալ կարծես պապանձեր էին, կինն ալ լեզու չունէր՝ որ  զօրավիգ կենար մարդուն, Սօսին սիրտը շահեր …

Ու  մէյ մըն ալ դուռը կամաց բացուեցաւ ու իրարու ետեւէն եկան ծանօթ ու բարեկամ, դրացի ու անծանօթ: Ամէն մէկը բան մը բերած էր՝ Սօսին ընտանիքին օգնելու համար:

-Կը յիշես, երբ ես հիւանդ էի, դուն իմ արտը վարեցիր՝ ցանեցիր, մշակեցիր, – ըսաւ դրացիներէն մէկը ու իր մօտը բերաւ մէկ պարկ ալիւր:

Չէր յիշեր: Փորձեց յիշել՝ չյիշեց:

-Կը յիշես … կը յիշես, – կը շարունակէին համրել, թուարկել իրեն այցելած ծանօթներն ու բարեկամները, դրացիներն ու անծանօթները,- իսկ Սօսը իր ըրած բարի գործերէն ոչ մէկը չէր կրնար յիշել:  Ան յիշելու համար չէ, որ լաւութիւն ըրած էր: Ան ուզելով եւ սրտանց բարիք ըրած էր: Եթէ կրնար օգնել՝ ինչու չօգնէր:

– Դուն չես յիշեր, բայց մենք չենք մոռցած, – ըսաւ դրացիներէն մէկը՝  սեղանին վրայ պանիր ու մածուն դնելով:

Այնքան ուտելիք հաւաքուած էր, բարիքը այնքան շատ էր, որ կը մնար համով-համով ուտել-խմել:

Սօսը անոնց բարութիւնէն յուզուած լաւ կերուխում մը կազմակերպեց:  Իր դրացիներն ու բարեկամները, ծանօթներն ու անծանօթները այդ օրուայ քէֆ-ուրախութիւնը մինչեւ այսօր ալ չեն մոռցած՝ կը յիշեն …

Հեղինակ՝ Գրող, մանկագիր Յասմիկ Աջամեան

Արեւմտահայերէնի վերածեց՝ Շաքէ Մանկասարեան

Նկարչութիւնը՝ Անի Տիշչէքէնեան

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here