ՎԱՏ ԸՆԿԵՐ

0
681

Արջը, աղուէսն ու դաշտամուկը ընկերացան:

-Ընկերութիւնը ինչ է, որ չկրնանք ընել, – մտածեց առատաձեռն արջը:  Ես  իմ ունեցուածքը ընկերներուս կը բաժնեմ :

– Լաւ, ընկերութիւն մըն է,  կ՛ընենք՝ կը քնանանք, կ՛արթննանք, կուտենք, կը խմենք:

Ընկերութիւն մըն է ի վերջոյ,  ինչպէս  որ ալ ըլլայ՝ կ՛ըլլայ , – մտածեց աղուէսը:

 

– Այո, լաւ է, գոնէ ես ալ այս աշխարհէն քիչ կը վախնամ՝ ընկերներ կ՛ունենամ: Արեւին տակ  թափառիլն ալ ինծի համար  սովորական  բան մը կը դառնայ, – մտածեց դաշտամուկը:

 

Մտածեցին, որոշեցին ու ընկերացան:

– Մէկ պարկ ցորեն ամբարած եմ, Գարնանը ցանելու համար այն շատ-շատ է – ըսաւ անոնց արջը: Եկէք ամէն մէկուդ բաժին մը տամ, ինչ կ՛ուզէք ըրէք ձեր ցորենի բաժինով: Մնացածը թող մնայ գարնան ցանքին:

 

– Եղաւ, – ուրախացաւ աղուէսն ու վերցուց արջին տուած բուռ մը ցորենը:

– կը տանիմ, հաւերուն կը հրապուրեմ: Ցորենը անոնց ոտքերուն տակ կը փռեմ ու ես ալ այդ հաւերուն մէկ-մէկ կը հաւաքեմ, – որոշեց ան, ուրախանալով իր միտքին մէջ.

Ոչ կորեկ է, ոչ գարի,

Ցորեն է կարմիր հատիկ,

Սիրտի ուզածն է հաւին,

Ինծի նման ով կայ ճարպիկ:

 

-Շատ լաւ, – ուրախացաւ դաշտամուկը, վերցուց իր  ցորենի բաժինը ու տարաւ աչքէ հեռու վայելելու:

Ձմեռն անցաւ, եկաւ գարուն: Վար ու ցանքի ժամանակն էր: Արջը, որ երկար քունով անցուցած էր՝ արթնցաւ:

 

-Ուր էք, իմ ընկերներ, – ձայն տուաւ արջը: Աղուէս, դաշտամուկ, շուտ այստեղ եկէք, երթանք ցորեն ցանելու:

 

Կանչեց ու  մտաւ մառան ցորենը բերելու: Բայց այնտեղ նոյնիսկ մէկ կորեկ չգտաւ: Ցորենի պարկը դատարկ ու կրծուած ինկած էր:

 

-Ընկերներ,- մռնչաց արջը գոռալով,- շուտ մառան եկէք, ցորենը գողցեր են:

Բայց արջի մռնչոցը անարձագանք մնաց: Ոչ աղուէսը, ոչ ալ դաշտամուկը՝ մառան չգացին:

Երբ արջը կատղած գնաց ընկերներուն մօտ, տեսաւ, որ անոնք կատաղի կռիւի մէջ են՝  քիչ կը մնար, որ զիրար ուտեն:

 

-Ինչու՞ գողցեր ես, ստոր, հողոտ արարած,- դաշտամուկին վրայ կատղած կը յարձակէր աղուէսը,- քու բաժինդ քիչ էր, որ ամբողջ ցեղիդ ալ տեղը ըսեր ես, հը՞

 

-Հապա դու՞ն ինչու գողցեր ես,- դաշտամուկը բարակ ձայնով կը ճչար եւ փոխանակ պաշտպանուելու կը ցատկռտէր այս ու այն կողմ:

 

– Ախ դուք անամօթներ,- գոռաց զայրացած արջը: Տակաւին դուք ձեզ ընկերներ կը սեպէք: Կորսուեցէք,  ես այլեւս ձեր ընկերը չեմ,- ըսաւ արջը ու ջուրը առնելով գնաց դէպի ընկերները:

 

Աղուէսը փախաւ սարն ի վեր, ժայռն ի վար: Մտաւ խոր ձոր, գտաւ մութ անտառ, թաքնուեցաւ – կորսուեցաւ արջի աչքէն:

 

Դաշտամուկն ալ արջին ու աղուէսին աչքին առջեւ հողին տակը անցաւ: Այդ օրէն

ի վեր աղուէսը զգոյշ կը մնայ արջին չտեսնելու՝ կը ջանայ անոր աչքին չերեւիլ:

 

Դաշտամուկին գործը դժուարացեր էր՝ աղուէսը չէր ուզեր յիշել, որ ընկերներ եղած էին: Ան որոշած էր դաշտամուկի ցեղը ջնջել՝ մէկ առ մէկ բռնելով եւ ուտելով անոր բարեկամներուն:  Իբրեւ թէ՝ չէր կրնար ներել դաշտամուկին, որովհետեւ վատ ընկեր էր …

 

Հեղինակ՝ գրող, մանկագիր Յասմիկ Աջամեան

Արեւմտահայերէնի վերածեց՝ Շաքէ Մանկասարեան

Կը հրատարակենք թարգմանողին ազնիւ արտօնութեամբ

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here