ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹԻՒՆՆ Է ՄԵՐ ԱՊԱԳԱՆ

0
157

Հիւսիսէն՝ հարաւ, արեւելքէն՝ արեւմուտք, ապահովական  փոթորիկ մը կը սպառնայ  Լիբանանին: Միացեալ Նահանգներ, Ռուսիա, ՄԱԿ, Եւրոպական Միութիւն եւ  հեղինակաւոր այլ  կառոյցներ   լիբանանցիները զգուշացուցին հեռու մնալու Սուրիոյ  հակամարտութենէն:  Մեր քաղաքական ղեկավարները, կամ այսպէս կոչուած  ժողովուրդին ներկայացուցիչները  լուրջ չմօտեցան այս  զգուշացումներուն:  Լիբանանի   ճակատագիրը   քննարկելու  փոխարէն՝ Սէուտական Արաբիոյ,  Քաթարի, Սուրիոյ, Իրանի եւ   մասամբ նորին՝ այլոց  խնդրանքներուն շուրջ  բանավէճեր զարգացան երկխօսութեան սեղաններուն վրայ:  Այսօրուան  պատկերով, երկրին մէջ   «զէնքը ձեռին» հազարաւոր  օտարահապատակ, բազմադաւան  զինեալներ կը սպասեն  Լիբանանը  քանդելու  հրահանգին…:

  Ահա թէ ին՞չ կը նշանակէ հաւաքական պատասխանատուութիւն, երբ  քաղաքական անհեռատեսութիւնը, անտարբերութիւնը   ժայթքումի պատրաստ  հրաբուխի մը  վերածած են  երկիրը: Տակաւին մեր յաւակնոտ գործիչները,  կարծէք տարբեր մոլորակի  վրայ ապրած ըլլան՝  նախապայմաններ կը ներկայացնեն, իւրաքանչիւրը առանձին վերցուցած՝ սրբութեան  դասուելու գութ կ’արթնցնեն   քաղաքացիին մէջ, մինչդեռ  հովիտներ գոյութիւն ունին անոնց խօսքին ու  գործին միջեւ…: Ին՜չ  ղեկավարութեան մասին է խօսքը, երբ անկախութեան,  գերիշխանութեան  վահանակիր դառնալու եւ  պետութիւն կերտելու  ամնասուրբ առաքելութեան հանդէպ  կը դրսեւորեն  տարբեր  ընկալում:  Այսօր դժբախտաբար   մեր առջեւ ունինք ապազգային  Լիբանան մը, գաւառականութեամբ տառապող  իշխանութիւն:  Ստեղծուած է  քաղաքական այնպիսի   սուռ  բեւեռացում, ուր ժողովուրդի մէկ մասը միւսին կը դիտէ ատելութեամբ:  Դիմացինը  դաւաճան է եւ  երկիրը  ծախող…:  Իսկ ազատ մտածել, ազատ արտայայտուիլ եւ ազատ գործելու գաղափարը  ի սկզբանէ  կողմերէն  ոչ մէկուն համար  ընդունելի  չէ՝ ոչ  ընդդիմութեան, ոչ ալ   իշխանութիւններուն:

Ընկերային,  տնտեսական, քաղաքական, ապահովական, համազգային  այս  ողբալի տեղատուութեան առջեւ,  ղեկավարներ ու ժողովուրդի  ընտրեալներ  նուազագոյն ամօթի զգացումը անտեսելով, ամենօրեայ դրութեամբ   նողկալի   ելոյթներ կ’ունենան  բեմերէն,  հեռատեսիլի   ու ձայնասփիւռի կայաններէն, կը խօսին այնպէս  կարծէք ըլլան հազարաւոր  սերունդներու երազանքը, անոնց իղձերուն արտայայտիչը: Մինչդեռ անոնց թերութիւնները այնքան շատ են, որ կը  ծածկեն նոյնիսկ դրականը: :

Լիբանանի  համայնքային դրութիւնը,  ժողովուրդին միամտութիւնը, անոր հայրենասիրական անկեղծ զգացումները շահարկելով , անհպելիներու  համակարգ մը ստեղծուած է քաղաքական բեմին վրայ: Ստեղծուած համակարգը  հօտի  վերածած է ժողովուրդը,անոր  պարտադրելով  պաշտամունքի առարկայ  կուռքեր, որոնք իրականութեան մէջ ո’չ այլ ինչ են, եթէ ոչ՝  անարժէք  ու համբակ  միջակութիւններ,  ճարպիկ լարախաղացներ,  հաճոյակատարութեան արհեստը  լաւագոյնս  իւրացուցած աճպարարներ:  Այդպիսիները  փխրուն  վարկ մը  ստեղծած  են  իրենց շուրջ, ամբոխին  ներկայանալով իբրեւ  անզուգական մտքի տէր, հասունութեան չափանիշ՝ գերմարդ: 

Ահա թէ ինչպէս  լիբանանեան քաղաքական բեմին  վրայ , մեր  հասարակական կեանքի ասպարէզին մէջ շահարկութեան եւ  խաբեբայութեան  մարմնացումներ , տակաւին  չըսելու համար  քրէական անցեալի   տէր  մորթապաշտներ,  ղեկավարի տարազով կը ներկայանան  ամբոխին, կ’արժանանան լիառատ  ծափահարութեան: Մինչդեռ եթէ  լաւ հետեւիք, անգիր ըրած,  քանի մը սնամէջ անիմաստ  ու տափակ  բառակոյտերու կրկնութեան  պիտի  հանդիպիք, տեղի ու անտեղի  թոթովելով բեմերէն՝ ապաւինելով  բերանաբաց ամբոխին կոյր   հաւատքին  ու տհասութեան:

Դժբախտաբար այսպիսի  տեսլականով   ղեկավարներ պիտի  վճռեն  Լիբանանի եւ  անոր  ժողովուրդին   ճակատագիրը: Մէկը կը սպառնայ հանրապետութեան նախագահին, մին՝  բանակին, մէկ ուրիշը՝ վարչապետին, ու  այսպէս երկար է  շղթան: Այս  ողբալի իրականութեան առջեւ ու՞ր  է  լիբանանցի երիտասարդը, լիբանանցի մտաւորականը:  Դժբախտաբար  անլսելի  դարձած է անոնց  ձայնը:  Ուսեալ երիտասարդութիւնը խոյս կու տայ քաղաքական ասպարէզին, որովհետեւ լոյսն ու լուսամտութիւնը   տեղ չունի  համայնքային  ակումբին մէջ:

 Այս բոլոր  ցաւալի երեւոյթներով հանդերձ,  ուշ կամ կանուխ պիտի  գայ ստրկական,  համայնքային դարաւոր այս լուծը  տապալելու եւ ժողովրդավար  պետականութեան մը  արշալոյսը  ողջունելու  օրը:   Լիբանան   ունի  պայքարի  պատրաստ, զոհողութիւններու յանձնառու  երիտասարդութիւն:   Երիտասարդութիւնը ուշ կամ կանուխ պիտի  խորտակէ Լիբանանի քաղաքական խորանը ապականող  նորօրեայ հոսհոսները եւ  փոխարինէ կարծրատիպերով գործող ներկայ քաղաքական  գործիները, որոնք ոչ միայն  իրենք ապագայ  չունին, այլեւ՝   չեն կրնար այլընտրանք առաջարկել ուրիշներուն:

 Համոզուած ենք, որ  երիտասարդութեան կամ  նոր սերունդին մէջ պիտի  գտնուին  նուիրեալներ, որոնք  չեն վախնար  քննադատութիւն կամ կարծիք լսելելէ եւ  միշտ պատրաստ պիտի  ըլլան նոր գաղափարներու համար:  Այսօրուան  մռայլ եւ  անյոյս   քաղաքական  պատկերը կարելի  է  յեղաշրջել արժանաւոր երիտասարդներով: Երիտասարդութիւն, որ   կոչուած է  դիմակաթափ ընելու ազգայնականութեան,   հայրենասիրութեան սքեմին տակ  թաքնուած  դատարկամիտ  դպիրները, գաղափարի վաճառականները, որոնք  կաթիլ առ կաթիլ, իւրաքանչիւր  օր  կը ստրակացնեն երկիրն ու անոր ժողովուրդը,  կը  քաջալերէն ուղեղներու արտահոսքն ու  գաղթը, բայց բոլորէն աւելին կը  փորձեն սպաննել ժողովուրդին   հայրենասիրութեան  ոգին:  

ԱՀԱՐՈՆ  ՇԽՐՏԸՄԵԱՆ

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here