ԱԶԳԱՅԻՆ ՄԻԱՍՆԱԿԱՆՈՒԹԵԱՆ ԸՆԿԱԼՈՒՄԸ ՄԵՐ ԻՐԱԿԱՆՈՒԹԵԱՆ ՄԷՋ

0
138

Մեր ազգային, կուսակցական, տօնական հանդիսութիւններուն, անգամ  կրօնական արարողութիւններուն  ընթացքին յարատեւօրէն կը  շեշտենք  միասնութիւն եզրը: Բոլորս կը խօսինք, կ’արժեւորենք  միասնականութեան անհրաժեշտութիւնը,  կը  դատապարտենք անմիաբանութիւնը, օրինակներ կը  բերենք  հեռաւոր եւ  մօտակայ անցեալէն: Որքան ալ նախազգանք անոր  բացակայութիւնը եւ կամ՝ այդ  ուղղութեամբ կատարուելիք աշխատանքները, մեծամասնութեամբ կ’անգիտանանք, որ անյետաձգելի   հրամայական մը դարձած է ան 21-րդ դարու  միջազգային  աշխարհաքաղաքական զարգացումներուն դէմ:

Ազգ մը կը ներկայանայ  իբրեւ մէկ հաւաքականութիւն, համազգային մտահոգութիւններու եւ տեսլականներու  միատարր ամբողջութիւն:Ազգային միասնականութիւնը չի կրնար  լոկ  արտայայտութիւն  ըլլալ, անիկա կոչուած է դառնալու մարտավարութիւն, գաղափարախօսութիւն: Սակայն  գաղափարախօսութիւն եւ  ուղորդող յայտարար դառնալու  համար անհրաժեշտ է  ունենալ  հայեցակարգ: Բոլորս կը խօսինք միասնականութեան մասին, բայց հարց կու տանք արդեօ՞ք,  ին՞չ են մեզ միաւորող  գործօնները  եւ՝ հակառակը: Երբեւիցէ անկեղծ ու սրտբաց  քննարկած ենք զանոնք,  որոն՞ք են  սփիւռքահայ մեր    հաւաքականութիւնները  միացնող  կամ տարանջատող բաղադրիչները. ինչպէ՞ս կարելի է  ամրապնդել  միացնող գործօնները. մեր ազգային կեանքը  ղեկավարող  հոսանքները  բաւարար  աշխատանք կը կատարե՞ն այս  ուղղութեամբ.ինչպիս՞ի ազդակներ կը միացնեն  սփիւռքահայն ու  հայրենաբնակ հայը.  Ինչպիս՞ի իւրայատկութիւններ ունին սփիւռքահայ  համայնքները, դժուարութիւններ եւ   մտահոգութիւններ. ին՞չ կը թելադրէ  մեզի օրըստօրէ   հիւծող  աւանդական սփիւռքը.  հարիւր  եւ աւելի  տարիներ առաջ  հայ ժողովուրդի  ծառայութեան, անոր դատին եւ իրաւունքներուն պաշտպանութեան համար ծնած քաղաքական կուսակցութիւնները որքանո՞վ քայլ կը  պահեն  համաշխարհային   քաղաքատնտեսական  փոփոխութիւններուն, ազգային հայրենական կեանքի  պահանջներուն հետ:

Մեր ժողովուրդի գոյութիւնը պայմանաւորուած է  ազգային հայեցակարգի  անհրաժեշտութեամբ: Բոլորս կը խօսինք  միասնականութեան, ազգային անվտանգութեան հայեցակարգի,  Հայոց Ցեղասպանութեան  ճանաչման եւ Հայ  Դատի հետապնդման, հայապահպանման եւ տակաւին զանազան մտահոգութիւններու շուրջ, դժբախտաբար  կը խօսինք իբրեւ անջատ կազմակերպութիւններ, բայց ոչ իբրեւ՝ հաւաքականութիւն: Ազգային միասնականութիւն երբեք   չի նշանակեր  գոյութենազուրկ դառնալ,  սեփական համոզումներէ  հրաժարիլ, ընդհակառակը՝ ազգային հայեցակարգի  ներկայութիւնը ինքնաբերաբերաբար գոյատեւումի եւ  պայքարի նոր ներուժ  պիտի  հաղորդէ բոլորին: Համազգային  տօնախմբութիւնները  կամ  ոգեկոչումները   առիթներ են  վերյիշեցումի՝  երանելի  միասնականութեան  բացակայութեան:  Մեր բանականութեան մէջ  ներքուստ՝ բոլորս  համոզուած  ենք անոր օգտաշատ անհրաժեշտութեան,  սակայն  յանդգնութեան   բացակայութիւնը  կը տանջէ մեզ, կը խուսափինք ճշմարտութենէն, փոխարէնը   կը բաւարարուինք լոկ մակերեսային, պահու թելադրութեան տակ  արձակուող  կոչերով:

 Միասնականութիւնը անհրաժեշտ է  վերածել իրականութեան,կեանք ու  աւիւն անհրաժեշտ է սնուցել անոր, որովհետեւ յատկապէս   մեր դարաշրջանին, համաշխարհայնացման  կոյր ու անդիմագիծ ալիքներուն  դէմ, հետզհետէ  նկատելի կը դառնան անոր  նախադրեալները, անհրաժեշտութիւն կը դառնան  անոր  օգտաւէտ   հանգամանքները: Դժբախտաբար  մեր  ժողովուրդի երէկի   փորձառութիւնը մեծաթիւ  բարենիշներ  չի բաժներ ազգային միասնականութեան հոլովին, աւելին՝ ոմանց համար  անիկա  պատրանք  մըն է խաբուսիկ, ոմանց մօտ  հեգնանք  յառաջացնող  յանկերգ   մը դարձած է ան: Այդպիսիները իրենց փայփայած  հատուածական շահերու կորուստը կը տեսնեն  միասնականութեան մէջ…: Ոմանք դժբախտաբար չեն անդրադառնար, որ  անցեալի տխրայիշատակ սխալները  չկրկնելու  եւ համազգային մարտահրաւէրներուն անսալու   հրամայականն է  զգաստութեան հրաւիրողը:

Բայց մինչեւ եր՞բ  մնալ նախապաշարումներու զոհը, Սփիւռքի մարտահրաւէրները  գիտակցաբար   անտեսող: Տակաւին  որքա՞ն կարելի  է մնալ   ժամանցուած եւ կաղապարուած  հիմնաւորումներու գերին: Որքա՞ն ժամանակի կը  կարօտի  համոզուելու, թէ  միասնականութեան  լաստն է մեր  փրկարարը:  Այլապէս, ինքնանպատակ  հաւաքականութիւններու  պիտի  վերածուինք բոլորս, անխտիր:  

Հետեւինք  միջազգային ընկերային ու  քաղաքական զարգացումներուն: Արմատական տեղաշարժեր տեղի կ’ունենան  մեր  շրջապատին մէջ:  Անյարիր ու  իրերամերժ  ընկալումներ, վարդապետութիւններ կը ստանան  նոր տեսք, տարազ ու  ձեւաւորում: 21-րդ  դարաշրջանին մէջ ապրող  հայ  երիտասարդը,  չի կրնար  ժամանցուած  դրոյթներով  պայքարիլ  գաղափարական, հասարակական նոր մարտահրաւէրներուն դէմ: Յանձնառու  հայ   մնալու համար,  մեզի անհրաժեշտ է  նոր գործելաոճ: Այդ գործելաոճը անպայմանօրէն ազգային  գաղափարախօսութեան վրայ  յենած  միասնականութեան յայտարարն է:

Հայուն  գոյութիւնը  վտանգուած է  Սփիւռքի մէջ: Նոյնը, թերեւս նուազ  չափով հայրենիքի  պարագային: Այսօրուան դրութեամբ  ծիծաղելի  է խօսիլ գաղափարախօսական պայքարի մասին, երբ  նոր խօսքի  ծարաւը, անտարբերութիւնն  ու կրաւորականութիւնը՝ ձուլման եւ  օտար   բարքերու հոսանուտին մէջ  կը փորձեն խաթարել  մեր երիտասարդութեան դիմագիծը:  Աւելի  բարեյոյս չէ  հայ եկեղեցւոյ  վիճակը. վտանգուած են հայ  անհատին եւ  եկեղեցւոյ   փոխյարաբերութիւնները,  ի տես,  Սփիւռքի եւ հայրենիքի մէջ   վխտացող օտարամուտ եւ այլասերիչ  հոսանքներու  «բեղուն» գործունէութեան:

Ազգային  հայեցակարգի ձեւաւորումը  միաժամանակ  կախեալ է  Սփիւռք – հայրենիք փոխյարաբերութիւններու  ճիշտ հունաւորումէն:  Ժամանակն է  ըմբռնելու, թէ  պետականութեան  հասկացողութիւնն է  ամենակարեւորը: Պետականութիւնը  կը խորհրդանշէ  օրէնսդիր,  գործադիր եւ  իրաւական  իշխանութիւնները: Պետութիւնը կը կառուցուի պետականութեան վերոյիշեալ երեք սիւներուն վրայ: Հետեւաբար, պետականութիւն – իշխանութիւն յարաբերութիւններու  յստակ  եզրաբանումը  ամենակարեւոր նախապայմանն է ճիշդ հունաւորելու՝ ժողովուրդ – պետութիւն եւ Սփիւռք –  հայրենիք յարաբերութիւնները:

Համազգային  գաղափարախօսութեամբ  տոգորուած ազգային միասնականութիւնը,  գիտակից եւ  պատմական առաքելութեան յանձնառու ոեւէ ժողովուրդի ամենակարեւոր առանձնայատկութիւնն է:  Չնախանձինք  ուրիշներուն…:

ԱՀԱՐՈՆ ՇԽՐՏԸՄԵԱՆ

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here