ԼԵՒՈՆ ԱՆԱՆԵԱՆ` ԱՆՁՆԱՏՈՒՐ ՄԱՅՐ ՀՈՂԻ ԿԱՆՉԻՆ

0
160

 

Մեզի համար անմատչելի խորհուրդ մը եղաւ Հ.Գ. Միութեան նախագահ Լեւոն Անանեանի վաղաժամ մահուան գոյժը: Անհաւատալի՛ ու շանթահարիչ: Դեռ երէկ,- այսինքն Օգոստոսին, մարդկային իր մտածումներով ու ծրագիրներով մեզի հետ էր, մինչ` այսօր ու վաղը, կը խօսինք իր «հանդերձեալ‎»ին մասին, հոգիին ու յիշատակին Յաւերժաերթին մասին:

Հայրենի իրականութեան ծնունդն էր ան: Գրած, ստեղծագործած եւ աշխատած մի՛շտ հայրենի հողին վրայ: Գրական իր կեանքը սկիզբ էր առած բանաստեղծութեամբ, սակայն իր ողջ էութեամբ ան արձակագիր էր ու հրապարակագիր: Յանդուգն ու յախուռն էր հայեացքով ու կեցուածքով: Առաւել` տասնամեակ մը ամբողջ, երբ, 1990-ական թուականներուն ԳԱՐՈՒՆ ամսագրի կեանքին վտանգ կը սպառնար, ինքն էր որ գերբնական ճիգերով կենդանի պահեց բոլորիս սիրելի «Գարուն»ը, կազմակերպչական իր ոգին սակայն, բարձրակէտ-նուաճումը արձանագրեց. երբ անցնող տասներկու տարիներու ընթացքին իրագործեց տասնեակ մը աւելի բազմաշերտ Գրական համաժողովներու շարքեր:

Անհանդարտ ու փոթորկայոյզ իր հոգին, որուն արգասիքն էին բազմաբնոյթ գրական-մշակութային իր նախաձեռնութիւնները եւ անոնց իրագործումները կը մնան արձանագրուած երկրային մարդու տոմարի էջերուն: Երբ ամիս մը առաջ տակաւին Գրողներու Միութեան նախագահի ծանր ու պատասխանատու նոր նստաշրջան մը կ՛ընդունէր իր ուսերուն… արդեօք կը զգա՞ր իր մարմինէն ներս յառաջացող քաղցկեղի մը նախանշանները: Մեծագո՛յն մարտահրաւէրը իր կեանքին սպառնացող: Կարմի՛ր գիծ մը` ասդենականի եւ անդենականի միջեւ:

Այս պահուն` երբ գրի կ՛առնեմ մտածումներս, հանգուցեալին Հոգեհանգստեան յատուկ ժամերն են: Հրաժեշտի եւ յարգանքի վերջին առիթ մը` այցելուներու համար: Ճիշդ է, իր Հոգին` այսինքն փոթորկոտ եւ անհանդարտ, խաղաղութիւն կը տենչար…, բայց ո՛չ այսպէս հապճեպօրէն պարտադրուած իր անձին, քանի որ յառաջիկայ քառամեայ պաշտօնավարութեանը ստացեր էր երաշխիքը կազմակերպչական նորանոր յղացքներու եւ ամբողջանուէր յանձնառութեան:

Ծառայութեան պատնէշի վրայ իր կեանքը զոհաբերող Մարտիկը եղաւ Լեւոն Անանեան: Այժմ` իր հոգիի խաղաղութիւնը կ՛ապրի ան: Հողեղէն իր գիտակցական կեանքի տարիներուն, անհաշիւ««մսխած» էր

բնութեան իրեն պարգեւած քաջառողջ տարիները: Բազմահարիւր յօդուածներու եւ գրական ելոյթներու մարդն էր ան: Գրաւո՛ր թէ բանաւոր:

Մեր Գիրն ու Մշակոյթը` Հայ Մարդու իր արժանապատուութիւնը կը համարէր:

Հայ Գրողն ու հրապարակագիր` մշտարթուն խիղճը մեր ազգային լինելութեան անկշռելի մարտահրաւէրին:

«Տագնապներ» (Երեւան, 2004 թ.) եւ անոր յաջորդող «Դիմակայութիւն» (Երեւան, 2006 թ.) զոյգ հատորները, եղան անուրանալի արժէքները իր քաղաքացիական արիութեան եւ յախուռն հրապարակախօսի մարդկային առաքինութեան: Կը յիշեմ իր բանաձեւումը Սիլվա Կապուտիկեանի մասին, խորագրելով զայն «Ճշմարտութեան եւ Արժանապատութեանց զանգահարը»: Իրն են տողերը ուղղուած Սիլվային, «Կապուտիկեան իր ժողովրդի խղճի ու արժանապատուութեան մշտարթուն զանգահարն էր, նրա ճշմարտութեան անլռելի ձայնը: Մասմաս այրուեց նա` անմնացորդ ծառայելով այն «հանճարեղ հաւաքականութեանը»ը, որ կոչուում է հայ ժողովուրդ եւ որի վիթխարի մշակոյթի տէրն ու մշակն էր համարում իրեն» («Դիմակայութիւն», էջ 162-163), որ այժմ այնքան կը պատշաճի իր անձին, որ անժամանակօրէն անդարձ կը հեռանայ մեզմէ:

 

Լեւոն Անանեան «Մարդ-Գրող»ին ամբողջական Հոգին բաշխուած է իր գիտակցական կեանքի 50 տարիներու փոթորկայոյզ ապրումներուն արձագանգող հրապարակագրութեան մէջ: Ապրումներ` որոնց մէջ սէրն ու վիշտը, խինդն ու ցասումը կը համալրեն զիրար, կ՛ամբողջացնեն Մարդը` իր զգացումներով: Հայ Մարդը` իր հայրենապաշտութեամբ:

Այս պահուն, «կարմիր գիծ»էն անդին կը գտնուի ան: Հոգեհանգիստի ու թաղման ծիսակատարութենէն ետք, դերերը փոխուած են կարծէք, եւ Լեւոն Անանեան իր երբեմնի գործակիցներուն, գիծընկերներուն եւ ընթերցողներուն կը ներկայանայ իբրեւ ամբողջացած հայ գրագէտ մը: Իր «Ամբողջական Երկեր»ով:

Հայրենանուէր հայ մարդու իր պատգամը պիտի գտնենք այդ մեծ մատեանի էջերուն շարահիւսուած տողատակի ճշմարտութիւններուն մէջ: Այն ատեն, Լեւոն Անանեան հողեղէն մարդու փոխարէն, մենք պիտի ողջունենք անոր բաշխած ոգեղէն պատգամները:

Բարի՛ յաւերժաերթ քեզի, սիրելի Լեւոն, եւ յաւե՛րժ լոյս ու խաղաղութիւն անհանդարտ հոգիիդ:

 

ԱՐԱՄ ՍԵՓԵԹՃԵԱՆ

5 Սեպտեմբեր 2013

 

 

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here