Հայ Աւետարանական Եկեղեցիի 170ամեակի Յոբելենական Հանդիսութիւն Երեւանի Մէջ

0
302

ՓՐԵՄԸՍ.- Հայ աւետարանական եկեղեցւոյ 170ամեակին եւ Հայաստանի Հանրապետութեան անկախութեան 25ամեակին նուիրուած  յոբելենական զոյգ հանդիսութիւնը տեղի ունեցաւ Կիրակի, 25 Սեպտեմբերին, Երեւանի Արամ Խաչատուրեանի անուան մեծ համերգասրահին մէջ:

Հանդիսութեան ներկայ էին հայրենի եւ սփիւռքահայ բազմաթիւ հիւրեր, ինչպէս նաեւ մեծ թիւով Հայ աւետարանական հոգեւոր հովիւներ, որոնք այդ օրերուն Հայաստան կը գտնուէին հովիւներու յատուկ համագումարի մը համար, որ տեղի ունեցաւ Հայ աւետարանչական ընկերակցութեան Հանգաւանի Շին Շողիկ ճամբարին մէջ:

Հանդիսութիւնը սկսաւ Հայաստանի Հայ աւետարանական եկեղեցիներու միութեան նախագահ վեր. Գէորգ Գասպարեանի բարի գալուստի խօսքով: Շնորհաւորական ուղերձներով հանդէս եկան Հայ աւետարանական Համաշխարհային խորհուրդի (ՀԱՀԽ) գործադիր տնօրէն վեր. դոկտ. Վահան Թութիկեան, Ամերիկայի Հայ աւետարանչական ընկերակցութեան (ԱՀԱԸ) նախագահ տոքթ. Նազարէթ Տարագճեան, ԱՀԱԸի գործադիր տնօրէն Զաւէն Խանճեան եւ ՀԱՀԽի նախագահ վեր. Մկրտիչ Գարակէօզեան:

«Հովեր» պետական կամերային երգչախումբը, ընկերակցութեամբ Պետական սենեկային նուագախումբին հանդէս եկաւ յոբելենական յատուկ երգով, շարք մը հոգեւոր երգերով, ինչպէս նաեւ Հայ եւ համաշխարհային ճանաչում ունեցող երաժիշտներու ստեղծագործութիւններով:

Յոբելենական հանդիսութեան յայտագիրին ընթացքին ցուցադրուեցաւ նաեւ հատուած մը «Հայ Աւետարանականներու Ներդրումը Կրթութեան Ոլորտին Մէջ» ժապաւէնէն:

Յոբելենական հանդիսութիւնը եզրափակուեցաւ վեր. Արմենակ Միսիրեանի Տէրունական աղօթքով (Հայր Մեր)՝ «Հովեր» երգչախումբի կատարմամբ, որուն յոտնկայս մասնակցեցան բոլոր ներկաները, եւ վեր. Գարակէօզեանի օրհնութեան աղօթքով:

 

Ամերիկայի Հայ Աւետարանչական Ընկերակցութեան Գործադիր Տնօրէն  Զաւէն Խանճեանի Ուղերձը  Հայաստանեայց Աւետարանական Եկեղեցւոյ 170ամեակի Յոբելենական Հանդիսութեան

Սրբազան հայրեր,

Վերապատուելիներ,

Հոգեւոր հայրեր,

Յարգարժան հիւրեր,

Սիրելի ազգակիցներ,

 

Հայաստանի երրորդ հանրապետութեան անկախութեան քսանհինգամեակին, Ամերիկային Հայ աւետարանչական ընկերակցութեան անունով կ՛ողջունեմ եւ կը շնորհաւորեմ մեզ բոլորս՝ արդի հայոց պատմութեան մէջ ցայտուն իրականութիւն դարձող աննախընթաց այս տօնախմբութեան առիթով:

Արդարեւ, դարաւոր հայրենիքի, պապենական օճախի եւ անմարդկային աներեւակայելի կորուստի փորձառութիւնը ապրած Սփիւռքը իր քաշքշուող գոյապատճառի եւ գոյապայքարի տրամաբանական եւ միակ անվհատելի կրակի ճարճատումը վառ պահած էր, իր երազած անկախ Հայաստանի մը շօշափելի իրականութեան մէջ…

Իսկ հայրենի հասարակութիւնը եօթանասուն տարիներ կքած Սովետական ճնշիչ եւ ստրկեցնող իշխանութեան տակ՝ կը բաղձար թափ տալ իր ներոյժը ազատօրէն օգտագործելու եւ ստեղծագործելու հնարաւորութեան, անկախ եւ գերիշխան հայրենիքի մը հողին վրայ:

Հայրենազուրկ, հայրենաբաղձ եւ հայրենակարօտ աշխարհացրիւ Սփիւռքի դարաւոր երազը, գումարած հայրենի ժողովուրդի ազատութեան ձգտումի բաղձանքին, անակնկալօրէն իրականացած էր: Պատմութեան այդ հոլվոյթին ապշահար ականատես եղող հայութիւնը կարողացաւ պահ մը վայելել, հրճուիլ եւ վերանալ իր արժանապատուութիւնը վերագտած իրաւատէրի մը նման:

Գերիշխան երկիրներու կարգին մեր տեղը գտած էինք Միացեալ Ազգերու Կազմակերպութեան մէջ: Մեր գլուխները բարձր ու ճակատները բաց՝ հպարտութեամբ հաւաքաբար ողջունեցինք ազատօրէն ծածանող եռագոյնը եւ անոր երանգներուն տակ ապահով զգացող ամէն հայու պատկանող հայրենի աշխարհը:

Հայ ժողովուրդի պատմութեան երկնակամարին վրայ երկնած արեւուն ջերմութիւնը, սակայն, շուտով փորձաքարի զարնուեցաւ: Բնական հոլովոյթով մը վրայ հասաւ սովետական կարգերու քայքայումի քաոսէն պետութիւն կերտելու դժուարին մարտահրաւերը: Այս բոլորը, գումարած շարունակուող թուրք-ատրպէյճանական շրջափակումներուն, պատճառ դարձան տնտեսական եւ ընկերային տագնապի եւ ծաւալող գործազրկութեան:

Զուգահեռ ընթացաւ Աւարայրի մարտիրոսութիւնը եւ Սարդարապատի սխրագործութիւնը յուշող հպարտալից բայց մարդկային եւ նիւթական հսկայ զոհողութիւններու գնով շահուած արցախեան ազատագրական հնգամեայ պատերազմը:

Հակառակ ստեղծուած դաժան պայմաններուն, անկախութեան քսանհինգ տարիներուն ընթացքին երկիրը զարգացաւ: Վկա՛յ քաղաքամայր Երեւանի գեղեցիկ պողոտաները, շլացուցիչ ցուցափեղկերը, շքեղ սրճարաններն ու ճաշարանները, արդիական հիւրանոցները եւ արդի ճարտարապետական կոթողները: Վկա՛յ՝ համահայկական ներդրումով Հայաստան Համահայկական հիմնադրամի կառուցած արցախեան ճանապարհները, ջրամուղները, վարժարանները, հիւանդանոցները, երաժշտանոցները եւ այլ կառոյցները: Վկա՛յ՝ կրթական բարձրորակ նորակերտ հաստատութիւնները: Վկա՛յ՝ հայ անհատի ստեղծագործ միտքին երկունքը հանդիսացող արուեստի, ճարտարարուեստի, գիտութեան, մշակոյթի, մարզական եւ բժշկական մարզերուն մէջ ձեռք բերուած յաջողութիւնները: Վերջապէս, վկա՛յ՝ երկրի սահմանները պաշտպանող հայկական քաջարի հրաշք բանակը, իր խիզախ եւ մարտնչող զինուորներով, սպաներով եւ համապատասխան զինուորական սարքաւորումներով եւ ազգային հերոս ղեկավարութեամբ:

Օրեր առաջ, մենք ականատես եղանք հայկական քաջարի բանակի զօրահանդէսին, որուն արդիական զօրուժէն, սպառազինութենէն անդին, մեզ փշաքաղողը հայ զինուորին աննուաճելի ոգին է:

Հայրենիքի կարօտով տոգորուած խանդավառ Սփիւռքը իր ակնյայտ դերը ունեցաւ այս զարգացումին մէջ: Անհատներ, խմբաւորումներ եւ կազմակերպութիւններ ողողեցին հայրենիքը՝ իրենց զանազան մարզերու մէջ ունեցած մասնագիտական մարդուժով, գործարարական փորձառութեամբ, արտադրական արդիագոյն գիտութեամբ, ֆինանսական ներդրումներով, նպաստներու հսկայ ծրագիրներով, բոլորը՝ ծրարուած անսահաման սիրոյ եւ զոհողութեան ոգիով:

Համեստօրէն հարկ է նշել, թէ Աւետարանչականը, քրիստոնէական ջերմ սիրով եւ ազգային պարտաւորութեան խոր գիտակցութեան ոգիով, նախորդ քսանհինգ տարիներուն ընթացքին հայրենիքի մէջ մարդուժի, կրթական, հոգեւոր եւ ընկերային ծրագիրներու, նպաստներու եւ ծառայութեան դաշտին մէջ անհրաժեշտ կառոյցներու ոլորտներու մէջ ներդրած է շուրջ հարիւր միլիոն ամերիկեան տոլար: Հարիւր միլիոն տոլար, որուն ամէն մէկը նուիրուած է հայրենիքի հանդէպ անխախտ հաւատարմութեամբ, սիրով, զոհողութեամբ, հաւատքով եւ յոյսով:

Զարգացումներու շարքը երկար է. մենք հպարտ ենք հայրենիքով, բայց բոլորս ալ գիտակից ենք, թէ չենք բաւարարուած:

Երկու անվիճելի իրավիճակներ գրաւականն են մեր լիիրաւ եւ արժանի անկախութեան.

Ա. Հզօր պետութեան մը գոյացումը.

Պետութիւն, որ կարող է պաշտպանել երկրի սահմանները, ապահովել անոր գերիշխանութիւնը եւ ամենադոյզն վտանգէ զերծ պահել անոր խաղաղ բնակչութիւնը: Այս վիճակին մէջ գլխաւոր եւ իւրայատուկ տեղ կը գրաւէ ազատ եւ գերիշխան Արցախի մը ապահովումը: Արցախ՝ որ Հայաստանի գոյութեան, հզօրութեան եւ գերիշխանութեան գրաւականն է, անսասան թումբը, անխախտելի ու անխոցելի կարմիր գիծը:

Պետութիւն, որ հզօր եւ կարող ըլլայ օժանդակելու Սփիւռքի մէջ սուր տագնապներու ենթարկուող հայահոծ գաղութներուն:

Բ. Գոհունակ քաղաքացիութեան մը երաշխիքը.

Միացեալ Նահանգներու սահմանադրութեան յայտարարութեան պատճէնին մէջ տեղ կը գրաւէ ժողովուրդի «Կեանքի, ազատութեան եւ երջանկութեան» արդար իրաւունքը: Ոչինչով պակաս իրաւացի է այս երաշխիքը հայրենի մեր ժողովուրդի ամէն մէկ զաւակի կամ Հայաստանի Հանրապետութեան ամէն մէկ քաղաքացիի համար: Այս վիճակը կ՛ապահովուի ընկերային արդարութեան հաւաստիքներով լիացած ընկերութեան մը մէջ, առանց խտրականութեան, օրէնքի արդար եւ հաւասար կիրարկումով:

Հայրենիքը սուրբ է, եւ հարկ է սրբութեամբ մօտենալ անոր հանդէպ մեր ունեցած անհատական եւ հաւաքական պարտաւորութիւններուն, որ բոլորիսն է անխտիր:

Աւետարանչականը անգամ մը եւս կը շնորհաւորէ ձեր բոլորը Հայաստանի Հանրապետութեան քսանհինգերորդ տարեդարձին առիթով եւ հրապարակաւ կը հաստատէ իր անդադրում ու խարսխուած յանձնառութիւնը հայրենիքի հզօրացման եւ անոր ժողովուրդի հոգեմտաւոր եւ ֆիզիքական զարգացման ճանապարհին:

Փառք Աստուծոյ՝ մեր բոլորի ազատ եւ անկախ հայրենիքին համար:

Բարի տարեդարձ եւ բարի երթ շատ սիրելի ազատ եւ անկախ հայրենիք:

Շնորհակալութիւն:

 

25 Սեպտեմբեր, 2016

Երեւան, ՀՀ

 

Հայ Աւետարանական Համաշխարհային Խորհուրդի Գործադիր Տնօրէն Վեր. Դոկտ. Վահան Թութիկեանի Ուղերձը Հայաստանեայց Աւետարանական Եկեղեցւոյ 170ամեակի Յոբելենական Հանդիսութեան

 

Պատուոյ հիւրեր, հոգեւոր եղբայրներ եւ սիրելի հանդիսականներ,

 

Հաւաքուած ենք այստեղ՝ տօնելու Հայաստանեայց աւետարանական եկեղեցւոյ 170ամեայ յոբելեանը:  Երջանիկ զուգադիպութեամբ մը, այս օրերուն Հայաստանի Հանրապետութիւնն ալ կը տօնէ իր անկախութեան 25ամեակը:

Այս զոյգ առիթներով, կ՛ողջունենք ձեզ բոլորդ ալ, յանուն Հայ աւետարանական համաշխարհային խորհուրդին:

170 տարիներ շարունակ Հայց. աւետարանական եկեղեցին հաւատարիմ մնացած է իր անունին, կոչումին եւ առաքելութեան, որուն համար Աստուծոյ փառք կու տանք:

Իմաստով մը, իր անունը կրող 3 բառեր կ՛արտայայտեն մեր եկեղեցւոյ կոչումն ու առաքելութիւնը:

Երեք բառեր, որոնք յատկանշական են Հայաստանեայց աւետարանական եկեղեցիին:

170 տարիներ առաջ, երբ ծնունդ առաւ մեր եկեղեցին Պոլսոյ մէջ, անոր հիմնադիրները զայն անուանեցին Հայաստանեայց աւետարանական եկեղեցի։

Նախ եւ առաջ մեր եկեղեցին  Հայաստանեայց է, ՀԱՅ եկեղեցի է, որովհետեւ անիկա ծնաւ Հայաստանեայց առաքելական եկեղեցւոյ ծոցին մէջ, մնաց եւ կը մնայ հայկական եկեղեցի: 170 տարիներ շարունակ անիկա հայ եկեղեցի է իր կոչումով եւ առաքելութեամբ, իր յոյսերով եւ յոյզերով, իր մտահոգութիւններով եւ մարտահրաւէրներով:

Մենք հայ եկեղեցի ենք, հպարտ ենք մեր հայութեամբ, հպարտ՝ մեր ազգով ու մեր հայրենիքով: Եւ հայ ազգին ու հայրենիքին համար մատուցած ենք մեր ծառայութիւնը՝ հոգեւոր, կրթական, մշակութային եւ ընկերային մարզերու մէջ:

Մեր եկեղեցին նաեւ աւետարանական եկեղեցի է: Աւետարանական՝ որովհետեւ Աւետարանը՝ Քրիստոսի սիրոյ եւ փրկութեան Բարի Լուրը, մեր կեանքի եւ գործի հիմնախարիսխն է: Աւետարանը մեր անհատական, հաւաքական եւ եկեղեցական կեանքի գերագոյն հեղինակութիւնն է: Աւետարանը մեր պարծանքն է: Զայն տարածելը մեր պարտականութիւնն է: Հայց. աւետարանական եկեղեցին կը հաւատայ, որ ամէն մարդ պէտք է ընդունի Բարի Լուր եղող Քրիստոսը որպէս իր կեանքի Տէր եւ Փրկիչ:

Մեր եկեղեցին նաեւ եկեղեցի է, բառին բովանդակ իմաստով, այսինքն հաւատացեալներու ժողովք: Անիկա ժողովարան չէ, աղանդ չէ, այլ անբաժանելի մէկ մասը Քրիստոսի Տիեզերական/ընդհանրական եկեղեցւոյ: 170 տարինէրէ ի վեր անոր կոչումը եղած է Կենաց Բանին քարոզութիւնը, Աստուծոյ խօսքը քարոզելը, քրիստոնէական դաստիարակութիւն ջամբել, քրիստոնէական հաղորդակցութեան կապեր հաստատել քրիստոնեայ եկեղեցիներու հետ: 170 տարիներէ ի վեր անիկա կենդանի վկան եղած Քրիստոսի, անոր անունով վկայած է եւ ծառայած, թէ՛ հայ ազգին եւ թէ մարդկութեան:

Սիրելի հանդիսականներ, բոլորիս համար այսօրուան այս հաւաքոյթը հոգեւոր խնճոյք մըն է, ուր մէկտեղուած ենք տօնելու Հայց. աւետարանական եկեղեցւոյ 170ամեակը եւ Հայաստանի Հանրապետութեան 25ամեակը: Աստուած օրհնէ մեր եկեղեցին եւ Աստուած օրհնէ մեր հայրենիքը:

Կեցցէ՛ Հայաստանեայց աւետարանական եկեղեցին եւ կեցցէ՛ ազատ անկախ Հայաստանը:

 

25 Սեպտեմբեր, 2016

Երեւան, ՀՀ

 

Ամերիկայի Հայ Աւետարանչական Ընկերակցութեան  Նախագահ Տոքթ. Նազարէթ Տարագճեանի Ուղերձը Հայաստանեայց Աւետարանական Եկեղեցւոյ 170ամ-եակի Յոբելենական Հանդիսութեան

 

Ամերիկայի Հայ աւետարանչական ընկերակցութեան կողմէ ձեր բոլորին բարի գալուստ կը մաղթեմ այս իրիկուան ձեռնարկին, որուն շարժառիթն է տօնել Հայ աւետարանական եկեղեցւոյ 170ամ-եակը: Զուգադիպութիւն չէ, որ այս հանդիսութիւնը տեղի կ՛ունենայ մեր պանծալի անկախութեան 25ամեակէն քանի մը օրեր ետք: Որպէս հայ աւետարանականներ՝ մենք անբաժան մասնիկն ենք հայ ազգին եւ հայրենիքին: Անոր ուրախութիւնը մեր ուրախութիւնն է, անոր վիշտը եւ տառապանքը դարձեալ մերն է: Հետեւելով Յիսուսի այն յորդորին, որ է «աւելի լաւ է տալը, քան թէ առնելը», Հայ աւետարանական եկեղեցին տուած է հայ ազգին հերոսներ, մարտիկներ, ազգային ղեկավարներ, ուսուցիչներ, բազում դպրոցներ եւ կրթական հաստատութիւններ, ինչպէս նաեւ ընկերային ծառայութեան կեդրոններ: Հայ աւետարանական եկեղեցին տուած է նահատակներ, որոնց ամէնէն յիշատակելին եւ ցաւալին են Ատանայի ճամբուն վրայ եկեղեցիի մը մէջ  հրկիզուած 50է աւելի մեր հոգեւոր հովիւները եւ առաջնորդները: Ամերիկայի Հայ աւետարանչական ընկերակցութիւնը, որ գործունեայ բազուկն է Հայ աւետարանական եկեղեցւոյ, ներդրում ունեցաւ Հայաստանի մէջ 1988ի աղէտալի երկրաշարժէն ետք եւ մինչեւ այսօր: Աւելի քան քառորդ դար աւետարանչականի ծրագիրները Հայաստանի եւ Ղարաբաղի մէջ հազարաւոր մանուկներու եւ պատանիներու կեանքը կը ճոխացնեն եւ անոնց ֆիզիքական ու հոգեւոր զարգացման կը սատարեն, ըլլա՛յ անիկա Աւետիսեան դպրոցի, կամ զանազան ցերեկային կեդրոններու, ճամբարներու եւ այլ ծրագիրներու միջոցաւ:

Ի՞նչ է տեսիլքը Հայ աւետարանական եկեղեցւոյ եւ ի՞նչ է մեր գոյութեան իմաստը ու նպատակը այս ժամանակներուն, երբ մենք կամաց-կամաց կը մօտենանք մեր 200ամեակին: Իրակա-նութեան մէջ, մեր նպատակները շատ տարբեր չեն անոնցմէ, զորս կը մղէին եւ կը խանդավառէին մեր եկեղեցւոյ նախահայրերը 1846ին, Կ. Պոլսոյ մէջ: Մեր երազն է տակաւին, որ ամէն մէկ հայորդի կարդայ եւ մօտէն ծանօթանայ Աստուածաշունչին՝ իրեն ծանօթ եւ մատչելի բառերով: Մեր երազն է, որ ամէն հայորդի ունենայ Քրիստոսը իբրեւ իր կեանքի իտէալը եւ ուղեցոյցը: Մեր երազն է, որ ամէն հայորդի կանոնաւորապէս յաճախէ եւ նեցուկ կանգնի իր նախընտրած հայկական եկեղեցւոյ՝ ըլլայ այդ Հայ առաքելական, Հայ աւետարանական եւ կամ Հայ կաթողիկէ: Մենք կը հաւատանք, որ որպէս Ս. Գրիգոր Լուսաւորիչի թոռները, մենք պէտք է ըլլանք իսկական հայ քրիստոնեաներ, եւ միայն այն ատեն է, որ մենք պիտի ըլլանք մարդասէր, ազգասէր, եւ անխոնջ ծառայենք մեր հայրենակիցներուն, որոնք ունին նիւթական կարիքներ, առողջական դժուարութիւններ, ուսման ծարաւ եւ այլեւայլ պէտքեր՝ կեանքի մէջ յաջողութիւն գտնելու: Եւ եթէ մենք այս բոլորը իրագործենք, Հայաստանը իրապէս որ պիտի ըլլայ երկիր դրախտավայր: Եկէ՛ք բոլորս մէկ աշխատինք այդ նպատակին համար:

 

25 Սեպտեմբեր, 2016

Երեւան, ՀՀ

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here