ԱՅԺՄԷԱԿԱՆ ՍՈՒՐԲԸ

0
179

ՀԵՂԻՆԱԿ՝    ՍԱՐԳԻՍ    Ն.    Գ.    ՍԷՖԷՐԵԱՆ

Քոյր Անահիտ ազնիւ, համեստ, զուարթադէմ ու բարի անձնաւորութիւն մըն է։ Ան մայր է երեք որդիներու և ունի երեք գեղեցիկ թոռներ, որոնց համար հոգին կ’ու տայ. սակայն, մի այլ հետաքրքրութիւն ակամայ կլանած է իր համակ էութիւնը, այլակերպելով զինք և, հետեւաբար, զատորոշելով զինք ուրիշ կիներէ։
Ան շատերու ծանօթ է իր Աստուածաշնորհ կենցաղով՝ ընտրած ըլլալով շա՜տ դժուարին ուղի մը, որ իրեն վստահուած է Աստուծոյ կողմէ, ըլլալու Աստուածամօր նման, ծառայելու Անոր, Անո՛ր ընտրած ուղիով. իր վրայ կրելով Քրիստոսի վերքերն ու տանջանքները՝ վերապրելով այն բոլոր նեղութիւնները, որոնց ենթարկուեցաւ Աստուածորդին՝ Խաչին վրայ։ Ան յաճախ կը տառապի Քրիստոսի նման՝ մերթ ընդ մերթ ստանալով յարունման վերքեր… Առանց տրտունջի…
Զինք ճանչցողներէն շատերը զինք սուրբ կը համարեն…Ան տարբեր է, սակայն, այն բոլոր սուրբերէն, որոնք իրենց սրբութիւնը կը պարտին Վատիկանին կամ այլ մէկ եկեղեցական բարձրաստիճան հեղինակութեան մը։ Այն էութիւնը, զոր զինք “Սուրբ” անուանած է, նոյն ինքն Աստուածորդին՝ Յիսուս Քրիստոսն է, որ յաճախ խթան հանդիսացած է իրեն, մղելով զինք գրքոյկ մը գրելու՝ անգլերէն լեզուով, հակառակ այն իրողութեան, որ Քոյր Անահիտ քաջ ծանօթ չէ այդ լեզուին։ Իր գրքոյկին մէջ, ան ընդհանրապէս կը խօսի սիրոյ, Քրիստոնէական Եկեղեցուոյ համաշխարհային միութեան, համերաշխութեան և ազատութեան մասին։
Անոր տունը իրօ՛ք սրբավայր մըն է, ուր կ’ու գան հաւագուելու զանազան ազգերու պատկանող բարեպաշտուհիներ, ծնկաջօք աղօթելու Աստուածամօր արձանին առջեւ՝ որմէ տարիներ շարունակ հրաշագործ Սուրբ Իւղ, Սրբալոյս Միւրոն կը ծոռեր…Որ շատ մը հիւանդներ բուժած է… Երբ անոնք անոր մերձեցած են՝ երկիւղածութեամբ…
Ան պայծառատես չէ, ոչ ալ բախտագուշակ. այլ պարզապէս ջատագովը՝ Բարիին, որովհետեւ ականատես եղած է Աստուծոյ զգլխիչ փառքին ու վեհութեան՝ հրեշտակներու օժանդակութեամբ…
Մի քանի օր առաջ, իրեն հարցուցի, թէ արդեօք բնաւ մտածած էր մեր ազգային միութեան ու անոր ճակատագրին մասին. իսկ եթէ ոչ, ինչո՞ւ։ Ան շատ խելացի պատասխան մը տուաւ ինծի, ըսելով, թէ եթէ համայն Քրիստոնեաներ միանան մէկ գաղաբարի շուրջ և խաղաղ կենակցութիւն կնքեն ուրիշ կրօններու հետ, բնա՛ւ պիտի չզգացուէր կարիքը մտահոգուելու ազգային միութեան մասին։
ըստ իս, սոյն յաջողութիւնը պատճառ պիտի հանդիսանայ համաշխարհային քաղաքականութեան կայունացման։ Այսինքն, մեր ազգին պատկանող զանազան խմբակցութիւններ այս կամ այն կողմ հակելու հարկադրանքին տակ պիտի չստիպուին գտնուելու. և ամէն ինչ հաշտ աջքով պիտի դիտեն. իսկ մեր ազգին ղեկը բռնող անձերն ալ մի՛ միայն մեր ժողովուրդին բարորութեան մասին պիտի մտածեն, մոռնալով անձնական շահերը… Որովհետեւ հայրենիք՝ առա՛նց ժողովուրդի, որուն թիւը հետզհետէ կը նօսրանայ, արժէք չի ներկայացներ. ի վերջոյ , ո՞վ կ’ուզէ “թագաւորել” աւերակներու վրայ։ Առանց իր ժողովուրդին հայրենիք գոյութիւն չունի. ճշմարտութիւն մը, զոր խելքը գլուխը մարդը չի կրնար ուրանալ, գիտակցելով այդ միտքին ահաւորութեան… Երեւոյթ մը, որ երկսայրի սուրի մը նման չի խնայեր ոեւէ մէկին, բնաջնջելով թ՛է մեծին, թէ փոքրին…
Մի՛ դեռ գնահատէք, սակայն, ժողովուրդին հզօրութիւնը… Ո՛չ մի ուժ կարող է անոր դիմադրել։ Կը յիշէ՞ք, արդեօք, վախճանը Ֆրանսայի Պուրպօններուն, կամ Հիւսիսային Ամերիկայի մէջ ծառայող Բրիտանական բանակին…Վստա՛հաբար։ Երկու հսկա՜յ կառավարութիւններ՝ անոնք չի կրցան դէմ դնել ժողովուրդի հզօր կամքին, զոր կը ձգտէր ազատութեան և անկախութեան։
Հարկ չկայ Պատմութեան արխիւները աւելիով թղթատել… Բոլորի՜ն ալ «Վերջը լաւ ջի լինելու»… Սակայն, մենք՝ հայերս չենք ցանկար նախատեսել գալիք ահաւորութիւնները, կամ նոյնիսկ մտածել անախորժ հետեւանքներուն մասին… Մեր ժողովուրդը՝ տառապեա՜լ ժողովուրդ է… Թուրքին բացած վերքերը տակաւին թարմ են… Չե՛նք ցանկար և չե՛նք առտօներ, սակայն, որ հայու ձեռքով սադրուած որեւէ աղետ՝ մեր ժողովուրդին դէմ ուղղուի։ Ուստի, կանխելու համար Դամոկլեան Սուրի նման մեր գլխուն վերեւը կախուած անխուսափելի աղետը, մէկ բան կարելի է ընել… և շտա՛պ… Գուրգուրա՛լ հայրենիքի մէջ տակաւին գոյատեւել փորձող մեր մնացորդացին և վերադարցնե՛լ անոր, այն ինչ որ պատշաճ է՝ ապրելու կամք. և տա՛լ անոր, այն ինչ որ ի՛րն է՝ խօսքի ազատութիւն, ազատ գործելու ազատութիւն և ինքզինք բարելաւելու ազատութիւն։ Այլ խօսքով, ժողովուրդին վերադարձնել անոր զլացուած նիւթական ու բարոյական օժանդակութիւնը և հաւասար իրաւունքներու վերահաստատում։
Մեր ղեկավարները շատ լաւ կը գիտակցին սոյն անհրաժեշտ կարիքներու վերահաստատումին, որոնց դիտումնաւոր խլուիլը մեր սուրբ ժողովուրդէն, երկա՜ր տարիներու տառապանքով սրբացած, պատճառ դարցաւ որ մեր հայրենական սուրբ հողերը դատարկուին մեր «Սուրբերէն»… Ալ կը բաւէ՛ անգիտանալ ձեւանալ… Մեր ներքին թշնամին՝ երկսայրի սուրը եթէ չհեռացուի մեզմէ, ան շատ մեծ աւեր կրնայ գործել… Հայրենասէր որեւէ մէկ հայ ցաւով կ’զգայ այս բոլորը և կը ցանկայ շատ մօտիկ ապագային կանխել գալիք չարիքը։)
Ուստի, բարեփոխումները պէտք է ըլլան զանգուածային և շատ արագ որպէսզի մեր սիրելի ժողովուրդը համոզուի, թէ արշալոյսը մօտ է… Թէ Նոր Օրը իր հետ պիտի բերէ Նոր Արեւ. Նոր Յոյս. Նոր Կենցաղ՝ հայու վայել. որպէսզի արտագաղթը դադրի և պանդուխտ հայը հայրենիք վերադառնայ, զօրացնելու զայն, թէ՛ թիւով, թէ՛ որակով, որպէսզի թշնամին սարսափի մեզմէ և ընդմիշտ հեռանայ մեր սահմաններէն։
և երբոր «Սուրբերը» գալեն, ա՛նտարակոյս, թշնամին պիտի նահանջէ, ա՛նպայման։

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here