ԱՆՈՆՔ ԻՆԿԱՆ ՈՐ ՄԵՆՔ ԿԱՆԳՆԻՆՔ

0
355

ՀԵՂԻՆԱԿ՝     ՍԱՐԳԻՍ     Ն.     Գ.     ՍԷՖԷՐԵԱՆ

Մօտաւորապէս յիսուն տարի առաջ ես ներկայ գտնուեցայ հօրս մէկ լաւ բարեկամին թաղման արարողութեան։ Օրուան ծիսակատարը Երուսաղէմի Հայոց Երջանկայիշատակ Եղիշէ Պատրիարքն էր, որ այդ օրերուն Յորդանանի մայրաքաղաք՝ Ամմանի մէջ կը գտնուէր… Ստիպողաբար…
ԱՆ՝ իբր յառաջաբան իր դամբանականին, հատընտիր բառեր ընտրած էր, զոր առաջին իսկ վայրկեանէն արդէն մեծ տպաւորութիւն ձգեց սգակիրներուն վրայ.
— Գարուն է, մեռնիլ կ’ըլլա՞յ…

Ողբացեալը երիտասարդ էր…

Գարնան՝ բնութիւնը շատ գեղեցիկ է … Մի՛շտ… Ամէն ինչ ծաղկունքի մէջ է…
Ծաղիկ հասակով մարդոց երազանքի եղանակն է ան…
Ապրիլ ամիսը ապրելու ամիս է…
Ապրելու տէնչը ամէնուրեք է…
Բնութիւնը կ’երգէ նորահոս առուներու երգը… Երիտասարդը՝ իր սրտի մեղեդին…

Հայուն համար, սակայն, Ապրիլ ամիսը համազօր է մահասարսուռ մահերգի… Մեզմէ անկախ պատճառներով անշուշտ։ Կարծես պարտադրուած կացութիւն մը ըլլար ան, որմէ դժուար ըլլար խուսափիլ…
Հայը նուազ  զգայուն չէ՛ ուրիշներէն… Հայ երիտասարդն ու երիտասարդուհին նոյնքան և աւելիով օժտուած են սիրոյ ազնիւ զգացումներով, գարնանային երազներով… Որոնցմէ շատերը մնացին անաւարտ՝ թուրքի եաթաղանին պատճառով… և դա՛րձեալ թուրք դիպուկահարին կողմէ արձակուած փամփուշտէն…
Հազիւ սթափած Մեծ Եղեռնի ցնցիչ ու մահաշունչ թմբիրէն, անգամ մը եւս հայը հարկադրուեցաւ ապրիլ թուրքին կողմէ սադրուած անասնական, վայրագ կացութիւն մը՝ Արցախեան Ազատագրական Շարժումը կասեցնելու դիտումով։
Թուրքը՝ գիտնալով հանդերձ, որ Արցախը հայո՛ւ հող է, տակաւին կը յաւակնի տիրանալ անոր և նենգաբար իւրացնել զայն։ Աւազակը մի՛շտ ալ աւազակ է… Սակայն հայու մտրակը մի՛շտ պատրաստ է հարուածելու անոր գլխին… Անոր հարուածը՝ թշնամի ազերիին խլացուցած է արդէն, բայց թշնամին տակաւին կը յոխորտայ ու կը գոռայ անամօթաբար՝ նման Կոտուփպպասի, առասպելական գոմէշին, որուն գարշելի հոտէն մարդիկ կը խուսափէին։
Ապրիլ ամիսը մեզի կը յիշեցնէ վերանորոգուած սուր ցաւ մը, որ շարունակութիւնն է Մեծ Եղեռնին… Դեռ մինչեւ ե՞րբ մենք պիտի ապրինք այս ցաւով ու ականատես ըլլանք մեր մայրերու խորո՜ւնկ վշտին… Ալ հերի՛ք է տառապանք ու վիշտ… «Առի՛ք միանանք, յառա՛ջ գնանք» և ուժեղանանք՝ ի մի խմբելով մեր ուժերը, որպէսզի մեր քաջարի երիտասարդ ուժերը՝ մեր սիրելի զինուորները, որ ինկան մարտի դաշտերուն վրայ,  մեզի տեսնելով կանգուն, հրճուին մեզմով՝ որ թէեւ իրենք ինկան, մենք կանգնա՛ծ ենք տակաւին՝ շնորհիւ իրենց հայրենասիրութեան, քաջութեան, անձնազոհութեան, և նահատակութեան։
Ուրիշ երիտասարդներու նման, մեր նահատակ զինուորները ունէին սէ՜ր, երա՜զ և բազում իղձե՜ր, բայց անոնք նախնտրեցին մա՛հը, որովհետեւ քաջ գիտէին, թէ ապրելու համար, պէ՛տք է մեռնիլ։ Իբր օրինակ, անոնք ունէին մեր հեռաւո՜ր ու մօտիկ անցեալի հերոսները։
Հերոսները չե՛ն մեռնիր. անոնք յաւերժ կ’ապրին մեր սրտերուն մէջ և հո՛ն ալ կը ծլինու կը ծաղկին։
«Ապրի՛լ է… Մեռնիլ կ’ըլլա՞յ…»

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here