«Դէպի Հայք» ի Փորձառութիւնս

0
376

Սփիւռքահայ  համալսարանականներու համար Հայաստանի մէջ  մեկնարկած «Դէպի Հայք» Birthright ծրագիրը, տարբեր հասարակական կազմակերպութիւններու, կրթական, առողջապահական հաստատութիւններու եւ պետական գրասենեակներու մէջ մասնագիտկան  փորձառութիւն  ձեռք բերելու  դաշտ մը կը բանայ անոնց առջեւ:

Մասնագիտական փորձառութիւն ձեռք բերելու կողքին, երիտասարդները կը մասնակցին ուսուցողական եւ մշակութային շարք մը միջոցառումներու, որոնք կը նպաստեն հայ մշակոյթի եւ հայրենիքի հետ անոնց կապերու ամրապնդման: Կը կազմակերպուին նաեւ հայկական լեզուի, հայկական ժողովրդական պարի եւ հայկական խոհանոցի դասընթացքներ, որոնք աւելի կը հարստացնեն հայրենիքի մէջ անոնց կեցութիւնը, անոնց հաղորդակից դարձնելով մեր  ժողովուրդի  ազգային ժառանգութեան:

Ծրագիրի ընթացքին երիտասարդները կ’այցելեն նաեւ գեղատեսիլ վայրեր, թանգարաններ, կը ծանօթանան հայրենի պատմամշակութային կոթողներուն:

Ծրագիրին մասնակիցները հանդիպումներ եւ քննարկումներ կ’ունենան հայրենի ծանօթ քաղաքական, դիւանագիտական, հասարակական գործիչներու եւ տարբեր ոլորտներու մասնագէտներու հետ: Ծրագիրին նպատակն է հայ երիտասարդներուն մէջ պահպանել եւ զարգացնել հայկական ինքնութիւնը եւ ժառանգութիւնը:

Հանրօգուտ աշխատանքներու միջոցով աջակցութիւն ցուցաբերել կարիքաւոր ընտանիքներու՝ բնակարաններու կառուցման, բնակութեան պայմաններու բարելաւման, Հայաստանի տարբեր շրջաններու մէջ համակարգիչային դասասենեակներու կահաւորման, գիւղերու կանաչապատման, բնապահպանական խնդիրներու լուծման, հիւանդութիւններէ տառապող անձերու բժշկական օժանդակութեան, առողջապահական սարքաւորումներու ձեռք բերման, գիւղատնտեսական եւ այլ  ծրագիրներու իրականացման:

 

2018-ի Ամառը ինծի  առիթ  ընծայուեցաւ  բոլորովին նոր  եւ տարբեր տեսանկիւնէ մը ծանօթանալու Հայաստանին:

Birthright ուսանողական փորձառութեան ծրագիրին  դիմած  ըլլալով,  համեստ ակնկալութիւններ  ունէի պարզապէս: Ուսանողական փորձառութեան շրջան մը   բոլորել Հայաստանի մէջ եւ վերադառնալ Լիբանան: Սակայն  շատ աւելի տպաւորիչ  եւ  հարուստ փորձառութիւններ  ապրեցայ երեք ամսուայ ճանապարհորդութեանս ընթացքին:

Վերոյիշեալ կազմակերպութեան  ներկայացուցիչները զիս  դիմաւորելէ ետք, տեղաւորեցին  Հայաստանի երրորդ մեծ քաղաքին՝ Վանայ Ձորի մէջ, շատ հիւրասէր եւ ազնիւ ընտանիքի մը  բնակարանը: Անոնք զիս  ընդունեցին  իբրեւ  իրենց  ընտանիքին հարազատ մէկ անդամը:

Հայ ժողովուրդին մեծամասնութիւնը  Վանայ Ձորը   տակաւին  կը ճանչնայ   Խորհրդային Միութեան ժամանակաշրջանի անունով ՝ Կիրովական:

Վանայ Ձորը բազմամարդ քաղաք մը չէր Երեւանի նման: Ան չունէր մեծ թիւով ճաշարաններ կամ գիշերային զբօսավայրեր, որպէսզի մարդիկ ժամանակ անցնէին երեկոները: Այսուհանդերձ, մարդիկ կը հաւաքուէին քաղաքի գլխաւոր հրապարակը զբօսնելու,  զրուցելու եւ դիտելու իրենց շուրջը խաղցող երեխաները: Տարեցները կը  հանգստանային նստարաններուն վրայ, երիտասարդուհիները  կ՛ուտէին արեւածաղիկ եւ կը սքանչանային Վանայ Ձորի  բնական գեղեցկութեամբ:  Վանայ Ձոր՝ լեռներու միջեւ առասպելական քաղաք:

Առաջին  իսկ  օրէն  ընդգրկուած էի ուսումնական փորձառութեան երկու աշխատանքներու   մէջ:  Առաջինը՝  Ստեփանաւան, փոքր քաղաք մը, Վանայ Ձորէն մէկ ժամ հեռաւորութեան վրայ, իսկ երկրորդը՝ Սպիտակ,  որ 1988-ի  տխրայուշ  երկրաշարժին գրեթէ  ամբողջութեամբ քանդուեցաւ եւ բնակչութեան մէկ երրորդը զոհուեցաւ:

Ստեփանաւանի մէջ աշխատեցայ «Լիարժէք Կեանք»  Ոչ Կառավարական Բարեսիրական Կազմակերպութեան պատկանող  խումբ մը ազնիւ մարդոց հետ: Անոնց   ծառայութեան հիմնական առաքելութիւնը  մարդկային   իրաւունքներու  պաշտպանութիւնն էր,  յատկապէս անկարողներու (թերաճ) անչափահասներու  օժանդակութիւնը, որպէսզի  վերջիններս  շաղուին իրենց շրջապատին, ընտելանան  միջավայրի  ընկերային կեանքին: Աշխատեցայ մտային եւ ֆիզիքական խանգարումներէ տառապող անչափահասներու հետ: Փորձեցի  համոզել՝  ընտելանալու  միջավայրի պայմաններուն  եւ   միաժամանակ ըմբռնել, թէ իրենք ոչինչով կը   տարբերէին     մնացեալ անչափահասներէն:

Սպիտակի մէջ աշխատեցայ Սպիտակ-Հելսինքի Մարդկային Իրաւանց Խմբակին հետ:  Այս մէկը եւս՝  Ոչ Կառավարական Կազմակերպութիւն մըն էր:  Անոնց աշխատանքը մասնաւորապէս  կեդրոնացած էր կանանց իրաւունքներու պաշտպանութեան  վրայ   եւ ընկերութեան  մէջ կանանց արժանիքները,  առաքինութիւնները դրսեւորելու   ուղղութեամբ:

Աշխատանքի  ծրագիրս խիտ ըլլալով   հանդերձ, պատանի աղջիկներ  եւ տղաք   հետեւեցան  անգլերէն  լեզուի դասընթացքներուս: Շատ յաճախ անոնց  հետ զրուցեցի  ընկերային հարցերու,  յատկապէս  մարդկային իրաւունքներու մասին:

Հայրենիքի մէջ կարճատեւ  ծառայութիւնս չէր սահմանափակուեր այսքանով: Իւրաքանչիւր Ուրբաթ, իմ նման մնացեալ կամաւորներուն հետ Արեւածագի մէջ մասնակցեցանք հասարակական ծառայութեան ծրագիրի մը՝  վերակառուցել Արեւածագի դպրոցը: Մենք նախաձեռնեցինք դպրոցին արուեստի դասարաններուն վերանորոգութեան:

Հասարակական աշխատանքներուն զուգահեռ, զիս ընդունող ընտանիքին եւ Վանայ Ձորի բնակիչներուն  կողքին  առիթը ունեցայ հանդիպելու եւ ծանօթանալու Ուրուկուէյէն, Զուիցերիայէն, Միացեալ Նահանգներէն, Գանատայէն եւ Աւստրալիայէն միեւնոյն նպատակով եւ առաքելութեամբ Հայաստան  ժամանած  հայերու  հետ:

Կարճ   ժամանակամիջոցի մէջ  զարգացաւ բարեկամութեան, մարդկային անկեղծ   յարաբերութիւններու հարուստ  յիշատակարան  մը,  զոր պիտի  զարգացնեմ եւ մասունքի նման  յաւիտեան  պիտի  պահպանեմ  սրտիս մէջ:

Շնորհակալութեան եւ երախտագիտութեան յատուկ  խօսք ունիմ հայրենիքի մէջ  ուսանղական փորձառութեան առիթը  ընծայող  բոլոր անհատներուն եւ կազմակերպութիւններուն:

 

Ռիթա Քրիսթին Շահինեան

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here