ԻՐԻԿՆԱՄՈՒՏ

0
813

Նուէր՝ Մ. Մեծարենցի Յիշատակին

Նօթ մը կարմիր կը կէտկիտուի գորշին մէջ …

Աղջամուղջէն գունատ մաշկ մ’է մնացեր …

Կարծես ամպեր՝ թանթը շիկնող արեւին

Քօղաթագչուն ուրիշ աշխարհ պիտ’ տանին …

 

Հեռուներու ջրերում էջ ծուփալար՝

Վէտվէտումներ լուսէ ժանեակ կ’երիզեն …

Կարծես արեգն աղջիկ մ’ըլլար անսնար

Կոհակումներ ոսկի սաւան կը փռեն …

 

Բայց երեկոն առկայծաւուն կը սահի

Անտառն ի վեր կանթեղակոն ծառերու …

Կախօրաններ շողաթել-թել կը սարքին

Մէկ ծառի տակ մեծղի արեւ մ’օրրելու …

 

Ու կը հծծեն շնչաւորները իրար …

Խխունջ մը նուրբ փակած կոստղի մը արծաթ`

Ձիւթ ու հիւթով մազտաքէով խայծակարթ՝

Լորտ արեւին դարձի ճամբայ կը գծէ …

 

Քիչ մը անդին արփածաղիկ մը դեղին՝

Կը խոնարհի հրաժեշտի համբոյրին …

Արփ ու ծաղիկ սիրահարներ տարածիլ՝

Կը խոստանան այգաճամբուն հանդիպիլ …

 

Գրող՝ ճարտարագէտ  Թադէոս Եսայեան

 

Պատկերի  ձեւաւորում՝ Շաքէ Մանկասարեան

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here