ՓՈՒՆՋ ՄԸ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ

0
393

ԵՐԿԻՆՔԸ
Երկինքը սէ՛ր է
Երկինքը լո՛յս է
Երկինքը յո՛յս է
Վառման երա՛զ է…
Երկինքը ծո՛վ է
Երկինքն անհո՛ւն է
Երկինքը ցո՛լք է
Հոգւոյն պատկե՛րն է…
Երկինքն անո՛ւրջ է
Երկինքն հեքիա՛թ է
Թե՛ւ ու թռի՛չք է
Ազատութի՛ւն է:
ԵՐԱՆ
…………………….
ԱՆԴՐԱԴԱՐՁ
Ի՛նչ բառեր կան մեր սրտին մէջ
Որոնք երբեք պիտի չըսուին
Լուռ արտասուեն այնտեղ յուշիկ
Չըսուած խօսքի ցաւով յաւերժ…

 

Ի՛նչ պահեր կան որ պիտ’անցնին
Դրոշմն անոնց յետոյ պիտ’զգանք
Եւ պիտի լանք կորուստն անդարձ
Պահերուն այդ անկրկնելի…

 

Սիրող սիրտին գգուանքը տաք
Պիտի զգանք երբ ա՛լ չկայ
Ներկայ պահը պիտ’ըլլայ թանկ
Երբ ան դարձած է ա՛լ անցեալ…
ԵՐԱՆ
…………………….
ԸԼԼԱ՛Ր
Ըլլա՛ր մանկութեան մաքուր առաւօտ
Ծաղկի բոյրերով, նախշուն գոյներով
Արեւածիծաղ դաշտերուն մէջ վառ
Ես արբենայի ծաղկանց թոյրերով…

 

Անամպ երկինքը բացուէր մաքրաջինջ
Կեանքին պէս անհոգ ու անապական
Հոգիս միամիտ կարծէր մեղք չկայ
Ամէն ինչ շիտակ է, արդարացի…

 

Չմթագնէի ի տես բիւր չարեաց
Հոգիս չամպոտէր ամօթէն մեղաց
Խժալուր աղմուկն սուտին ու կեղծին
Չեղծանէր երգը, մեղեդին կեանքի…

 

Աշխարհն խտանար դաշտին մէջ դալար
Թիթեռներուն հետ ես վազվզէի
Եւ արեգական լոյսը ըմպէի
Թէկուզ զերթ թիթեռն մէկ օրուան համար…
ԵՐԱՆ
…………………….
ՄԱՅՐԵՆԻ ԼԵԶՈՒԻՍ
Աչքս լոյսին բացած օրէս
Դուն շո՛ւնչ առ շո՛ւնչ ու վա՛նկ առ վա՛նկ
Մտար սրտիս ու հոգւոյս մէջ
Լեզո՛ւ քաղցրիկ ու մայրական…
Մերթ քաղցրօրօ՛ր մրմնջեցիր
Մօրս բերնով՝ օրօրի երգ
Մերթ գորովով դուն հնչեցիր
Սիրոյ գողտրիկ աղօթքի՛ պէս…
Կա՛թ-կա՛թ մտար իմ էութեան
Քու հնչիւնով շաղախեցիր
Սի՛րտս, մի՛տքս ու հոգի՛ս ալ
Զերթ միւռոնով մը սրբագին…
Վա՛նկդ, բա՛ռդ իմ շրթունքին
Լեզու ելայ դեռ կարկամած
Տակաւ մեծցայ խօսքդ շուրթիս
Արեանս պէս էութեան մաս…
Բառերո՛վդ աշխարհն ճանչցայ
Ու սիրեցի, ուրախացայ
Բառերովդ յոյզեր, միտքեր
Եկան ինծի հովէն, ծովէն…
Քեզմով ոգի՛ն մեր հնաւանդ
Բնակեցաւ իմ հոգւոյս մէջ
Նախնեաց ոգի՛ն արմենական
Հիւսուեցաւ իմ նեարդերուս հետ…
Քեզ փայփայե՛մ գորովագին
Կեանքին նման ու լոյսին պէս
Ու քեզ փարի՛մ միշտ կաթոգին
Կեանքիս կեա՛նքն ես դուն սիրահեւ…
ԵՐԱՆ
…………………….
ԲԱՂՁԱՆՔՍ
Շիթ մը գորո՛վ էր փնտռածս
Քար սիրտերու զանգուածին մէջ….
Կաթիլ մը սէ՛ր էր ուզածս
Ամբոխին մէջ հազարադէմ…
Շող մը ժպի՛տ էր ըղձանքս
Սառն աչքերու հայեացքին մէջ….
Բոյլ մ’անուշ խօ՛սք էր բաղձանքս
Բիրտ, անտարբեր աղմուկին մէջ….
Տէ՛ր, անգին էր ընծայածդ
Բերրի հող էր ինձ շնորհածդ
Բայց հողն ինչպէ՞ս պտղաբերէ
Թէ սէր-անձրեւն զլացուի իրեն…
ԵՐԱՆ
…………………….

ՍԻ՛ՐՏ ԻՄ
Սի՛րտ իմ, զգայուն դուն մնացիր
Մերթ՝ տրոփիւնով յուզաթրթիռ
Մերթ՝ զարկով հզօր ու տագնապած
Չարին դիմաց միշտ զայրացած
Հրաբուխովդ պոռթկուն լաւա…
Մերթ՝ նրբայոյզ, նրբաթրթիռ
Զերթ մեղեդի մը նրբահունչ
Լոյս երազով եղար արբշիռ
Սէր-կարօտով թրթռացիր լոյս…
Մերթ ալ ըմբոստ ոգի դարձար
Նեղ վանդակէդ դուրս դուն թռար
Մտրակեցիր չարը դաժան
Անարդարը բիրտ ապիրատ…
Բայց մնացիր դուն յուսավառ
Մարդուն, կեանքին ու աշխարհին
Լոյսի կանթեղ միշտ վառեցիր
Բագինիդ վրայ հաւատարծարծ…
Թէ կանգ առնես օր մը տխուր
Ու վերջ առնեն յոյզերդ բիւր
Գուցէ ապրիս տողերուս մէջ
Այլ սրտերու դարման ու դեղ
Այլոց վէրքը բալասանես…
ԵՐԱՆ
…………………….
ՃՇՄԱՐՏՈՒԹԻՒՆ
Ճշմարտութի՛ւն, լոյս անքնի՛ն
Լոյսի պէս պա՛րզ, լոյսի պէս բա՛րդ
Քեզ կ’որոնէ միշտ տենդագին
Միտքս, հոգիս դեռ անայլայլ…
Մերթ կ’երեւիս լուսաբացին
Լոյսի խայտա՛նք, լոյսի դիւթա՛նք
Մերթ ալ մէ՛գ է ու ամպամա՛ծ
Դուն կը մնաս շղարշածածկ…
Քեզ կը փարիմ՝ լոյսի աղբի՛ւր
Քեզ կը տենչամ՝ լոյս անմատո՛յց
Ինձ կը թուիս անչափ մօտի՛կ
Ինչպէս շունչս, հեւքը սրտիս
Բայց կը մնաս միշտ ալ անհա՛ս
Որ քեզ փնտռեմ՝ երազ անմա՛ր
Կարօտ մնամ լուսաճաճա՛նչ
Շողքիդ վճի՛տ՝ կեանք մը համակ:
ԵՐԱՆ
…………………….
ՀԱՅՐԻԿԻՍ ԼՈՅՍ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ
(Հայրերու Տօնին առթիւ)

 

Լուսէ կերպարդ ինձ այցի կու գայ
Բարի ժպիտով որ նոյնը մընաց
Ելեւէջներուն կեանքիդ տարագիր
Յո՛յս ու լո՛յս տուաւ որ չմոլորինք…

 

Ու պաշտեցիր միշտ մեր քաղցրիկ լեզուն
Հայրենիքն անգին որ մընաց հեռու
Հայու ոգիով մեզ շաղախեցիր
Լոյս երազովը անոր ուղեկից…

 

Անբասիր վարքդ անաղարտ մնաց
Խղճիդ խորանը միշտ անապական
Ուր հայու հոգիդ՝ առկայծուն ճըրագ
Ճառագայթ դարձաւ մեր ճամբուն վրայ…

 

Յիշատակդ վառ ինձ կը հետեւի
Կը հսկէ վրաս օրերուն պէս հին
Յորդո՛ր է անմահ վեհ, ազնիւ վարքի
Փարո՛ս է անմար հայու հոգիի…
ԵՐԱՆ
…………………….
ԸՆԹԵՐՑՈՂՆԵՐՈՒՍ…
(Դիմատետրի էջին վրայ)
Վսեմ սիրտե՛ր ու հոգինե՛ր ազնուական
Որ ամէն օր զիս կարդացիք տողերուս մէջ
Զգացիք սիրտս որ կը տրոփէր յար անոնց մէջ
Տեսաք հոգիս որ բառերուս մէջ կը ցոլար….

 

Հեռուէ-հեռու սիրոյ կայծ մը ես զգացի
Լուռ քնքշանք մը որ ինձ հասաւ ձեր լռութեամբ
Քանզի անբառ, տաք շունչն անգամ գորովանքի
Սիրտէ ի սիրտ կը փոխանցուի ծիածանավառ…

 

Ձե՛զ կը պարտիմ մուսաներուս այցը վսեմ
Որ յայտնուին այն պահերուն հըրաշագեղ
Երբ ձեր սիրտէն սիրոյ զեփիւռ մը կը փչէ
Ինձ կ’ընծայէ բառեր լուսէ ու սիրազեղ…

 

Ձեր հայեացքը, ջերմ գգուանքը ինծի հասան
Սրտիս դպան, դարձան աղբիւր նոր ներշնչման
Միտքի, սիրտի նոր յոյզերու ակունք վարար
Ես ձեզ կ’օրհնեմ, ձեզ կ’ընծայեմ տողերս վառ…


ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here