Հայրենիքը Համախմբող Ոյժ Է

0
171

ՆՈՒԱՐԴ  ՄԱՏՈՅԵԱՆ-ՏԱՐԱԳՃԵԱՆ

“Բայց կայ մի բան, որ աշխարհի զանազան ծայրերից կարող է միաւորել Հայերը, հոգւով, մտքով եւ սրտով-
Այն է Ազգային սէրը”:
Ռաֆֆի

Հայ ժողովուրդի պատմական հայրենիքը եղած է հայկական բարձրաւանդակը:
Պատմութեան հին շրջաններէն Հայոց Հայրենիքին աշխարհագրական դիրքը բախտորոշ դեր ունեցած է հայ ժողովուրդի ճակատագրին վրայ:

Դարեր շարունակ Հայ ազգը ապրեցաւ իր ինքնութեան համար պայքարելով, ամէն գնով պահպանելու իր ազգային գոյի հիմքերը:
Իր գոյութեան սպառնացող վտանգներուն, իր լինել չլինել հարցերուն, հայը միշտ պատասխանեց` լինե’լ:

Այդ պատմական ճակատագրի պատճառով, հայ ժողովուրդին պատմութիւնը ունեցաւ գաղութային գոյավիճակ:

Գաղութահայութիւնը ենթարկուելով տեղայնական պայմաններուն, ամէնուրեք ճիգ կը թափէ պահպանելու իր ազգային դիմագիծը:
Տիրող պայմանները չեն կրցած մարել Սփիւռքի հայութեան ազգային գիտակցութեան մէջ անթեղուած հայրենիքի երազանքը, եւ հայրենիքի գաղափարը:

Հայրենիքի գաղափարով ապրող ու գոյատեւող Սփիւռքահայութիւնը, չէր կրնար անտարբեր մնալ, երբ հայրենի ժողովուրդը գոյատեւումի պայքար կը մղէր բնութեան տարերքին դէմ:

Եւ չէր կրնար չընդվզիլ Արցախի ողբերգական դէպքերուն դէմ: Արցախի ժողովուրդին ցաւը չընկալել որպէս իր սեփական ցաւը:

Այդ մթնոլորտին մէջ, այդ օրերուն Սփիւռքի մէջ գործող ղեկավար մարմիններ, որպէս առաջնահերթ խնդիր, օրակարգի վրայ դրին ազգային համագործակցութեան եւ միասնութեան պահանջքը:
Այն ինչ` պիտի ապահովէր ազգին միասնութիւնը:

Եւ այսպէս անցնող դարաշրջանի ` 1990-ական թուականներու իրարայաջորդ իրադարձութիւններու` Հայաստանի բնութեան աղէտի, Արցախեան պատերազմի դժուարութիւնները դիմակալելու պայքարը հասաւ համազգային տարողութեան:

Այդ օրերուն, 1990-ի Սեպտեմբերին Սփիւռքահայութեան հետ Մշակութային Կապի Կոմիտէի եւ Դամասկահայ Կանանց նախաձեռնութեամբ, Հալէպի մէջ գործող Միութիւններու եւ Յարանուանութիւններու (բարեսիրական, մշակութային) կին ներկայացուցիչներու համագործակցութեամբ, ծնունդ կ`առնէր Հայաստանի օգնութեան, “Քեզ Համար Հայաստան Սուրիահայ Կանանց Յանձախումբը”:

Հայրենանուէր աշխատանքի մը պատրաստակամութիւնը, խրախուսիչ էր ու գօտեպնդող: Հայ կեանքէն ներս համագործակցութեան եւ միասնականութեան ոգին իրականացնելու միտումով:

Տարիներու մեր երազած ու փայփայած գաղափարը հետզհետէ պիտի հասունանար, ու պիտի դառնար շօշափելի իրողութիւն:

Այդ գաղափարը առաւել ոգեշնչող էր ու խրախուսիչ , երբ արժանացաւ Հալէպի Հայ Հոգեւոր Պետերուն` Բերիոյ Թեմի Առաջնորդ Սուրէն Արք. Գաթարոյեանի, Հայ Կաթողիկէ համայնքի Առաջնորդ Պետրոս Արք. Միրիաթեանի, Հայ Աւետարանական եկեղեցւոյ համայնքապետ Վեր. Պարգեւ Աբարդեանի օրհնութեան, բարի մաղթանքներուն, եւ լաւատես պատգամներուն:

Հայ հոգեւորականները քաջալերեցին եւ օրհնեցին հայ կանանց ազգանուէր ու հայրենանուէր գաղափարները:

Այլ կերպ չէին կրնար կողմնորոշուիլ հայկական Միութիւններն ու կազմակերպութիւնները, որոնք քաջալեր հանդիսացան հայ կանանց բարեսիրական գործունէութեան:

Ազգային պարտաւորութեան մը գիտակցութիւնն էր, որ զիրենք կը մղէր իրենց լուման բերելու, օգտակար հանդիսանալու երկրաշարժի աղէտեալներուն, Արցախի զինուորներուն, եւ շնորհալի հայ մանուկներուն:

Այս իրողութիւնը մեզի կը ներշնչէր Հայրենիքը պահպանելու, ու պաշտպանելու ուժեղ հաւատքը:

Հաւատք`որ կը բխէր ազգային գիտակցութենէն, թէ համայն հայութեան իղձերը իրականացնելու մեր երազը` հողահաւաքի ու հայահաւաքի, սկսած Արցախեան պահանջատիրութենէն մինչեւ Միացեալ Հայաստանի կերտումը, պիտի հիմնուի մեր ազգային միասնութեան վրայ:
Քաջ հաւատալով` որ Հայրենիքը
համախմբող ոյժ է…:
” Զարթօնք”1 Յունուար 1992

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here