ՕՐՈՒԱՆ ՄԻԱԿ ՀՐԱՏԱՊ ՀԱՐՑԸ ԼԻԲԱՆԱՆԻ ՓՐԿՈՒԹԻՒՆՆ Է

0
339

ԱՀԱՐՈՆ ՇԽՐՏԸՄԵԱՆ

Իրենց  պատմութեան մէջ աննախընթաց եւ աննախադէպ  օրերու ականատես կը դառնան  լիբանանցիները: Համայնքային,  դաւանանքային, կուսակցական պատկանելիութիւններէ  վեր եւ հեռու,  ժողովուրդը խելագարուած ՝ բաւարար է   պոռթկաց   աւազակապետութեան  ներկայացուցիչ  Ալի Պապաներուն…:

Փտածութեան, կաշառակերութեան   նեխածութեան խորհրդանիշ դարձած է  Լիբանանի վերնախաւը:  Իւրաքանչիւր քաղաքական հոսանք, համայնք, երկրին  գանձէն  օգտուելու աղբիւր մը  ստեղծած է ժողովուրդին  հաշւոյն:  Յափշտակութիւնն ու աւազակութիւնը  հասած է աստիճանի մը, ուր  կառավարութիւնը  ի վիճակի  չըլլար վճարելու  իր պաշտօնէութեան աշխատավարձերը:Սնանկացած է պետական   գանձը, բայց աւազակապետերուն ախորժակը բաւարարութիւն չի ճանչնար:

Ճիշդ է, որ   բաժակը  յորդեցաւ  «ուաց ափ»ի  վրայ   նախատեսուած  տուրքին հետեւանքով, սակայն ժողովուրդին  համբերութեան  բաժակը արդէն  յորդած էր:  Բարոյապէս եւ  նիւթապէս  սնանկացած, միջազգային  կառոյցներու առջեւ  իր վարկն  ու հեղինակութիւնը  կորսնցուցած  պետութիւնը,  օրապահիկով  համեստ կեանք մը ապրող ժողովուրդին գրպանէն կը փորձէ  գոյացնել իր պարտքերը:

Ահաւասիկ   Լիբանանի    քաղաքացիական  ըմբոստութեան իսկական պատճառը:  Ցուցարարները   ոչ  ոքի կը  խնայեն, ո’չ նախագահին, ո’չ վարչապետին, ո’չ   խորհրդարանի  նախագահին….  ո’չ ոքի:

Եւ հիմա   ժողովուրդային  պոռթկումին ի տես, քաղաքական  վերնախաւը  վարչապետէն, խորհրդարանի նախագահէն,  կառավարութեան  մաս կազմող քաղաքական  հոսանքներէն սկսեալ  կը  չքմեղանան, կարծէք իրենք չըլլային երկիրը այս ողորմելի կացութեան հասցնողը:

Իսկական Արշակաւանի մը մէջ կ’ապրինք…:

Ստեղուած կացութիւնը երկիրը դէպի անդունդ խռելէ բացի, կը վկայէ,որ երկրին ղեկավարները բնաւ անկեղծ չեն եղած, զիրենք  ընտրողներուն   տուած խոստումներուն մէջ: Ո՞վ է մտածողը ժողովուրդին մասին, անոնց կենցաղային պայմաններուն, մարդկային, բարոյական, քաղաքացիական նուազագոյն իրաւունքներու մասին…:
Աւարի առջեւ եղբայրներ կը դառնան երէկի ոսոխն ու թշնամին, անխնայ կը յօշոտեն պետութիւնը եւ իրենց մոլուցքին մէջ ահարկու, չեն տեսներ թէ Լիբանանի  հիմերը  կը քանդեն:

Օր ցերեկով հոգիով խաթար,խիղճով անտարբեր նախարարներն ու խորհրդարանականները իբրեւ փրկարար՝ նենգամիտ ու չար, արիւն կը քամեն խեղճ ժողովուրդէն եւ ճիւաղային հրճուանքով անփոյթ, հոս-հոն կը սոնքան:

Որու՞ն ուղղենք մեր խօսքը, երբ լիբանանեան օրը նոր, իր հետ կը բերէ գայթակղութիւն մը նոր…: Երկիրը  փլուզումի   վտանգին առջեւ կը գտնուի:  Բայց որու՞ն  հոգը,   երբ  թալանի տարազ  զգեցած,  կառավարութեան եւ խորհրդարանի դեւերը  օր  ցերեկով  կը  կողոպտեն  երկիրը: Արշալոյսէն երեկոյ նեխածութեան դէպքեր նոր: Նախարարութիւններու մէջ յափշտակութիւններ, իւրացումներ, մսխումներ անհամար:

Այս բոլորէն ետք, կ’ակնկալուի, որ  երիտասարդութիւնը  չլքէ Լիբանանը: Ի՞նչպիսի տեսիլքով պիտի կերտենք Լիբանանը, ստախօսութեամբ թէ՞ խարդախութեամբ, հանրային գանձերը մսխելով  թէ՞ չարաշահումներով: Ի՞նչու զարմանալ երբ երիտասարդութիւնը կը գաղթէ օտար ափեր…:

Մէկը մէկուն թեր, մէկը միւսին դէմ: Ղեկավարներն այս հայրենիքին կը մնան հնոց մախանքի, դարբնոց ոխի եւ ատելութեան: Կը մնայ Բարձրեալին իջնելու ցած՝ վտարելու բորենիները համայն, խորհրդարանի եւ կառավարութեան:

Պահը անյարմար է համայնքային շահ,հաւաքական արժանապատուութիւն կամ վիրաւոր ինքնասիրութիւն դարմանելու համար:Ընդհակառակը՝ համայնքային շահերը ճիշդ հակառակը կը թելադրեն… եթէ աւելի շրջահայեաց եւ հեռատես ըլլանք:

Օրուան միակ հրատապ հարցը Լիբանանի փրկութիւնն է: Այս մասին անհրաժեշտ է խորհիլ եւ գործել լոկ: Տարբեր չի կրնար ըլլալ իւրաքանչիւր անկեղծ լիբանանցիի մօտեցումը  սա ճգնաժամային պահերուն:

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here