Խմբագրական «Հայրենիք» Կիսատ Պռատ Զրոյցի Մը Առթիւ

0
219

Անցեալ շաբթուան ընթացքին Հայաստանի արտաքին գործոց նախարար Զոհրապ Մնացականեան այցելած էր Բրիտանիա եւ հանդիպումներ ունեցած բարձր մակարդակի պաշտօնակիցներու հետ, որոնց կարգին` արտաքին գործոց նախարարութեան մնայուն քարտուղար Սայմըն ՄըքՏոնըլտս:

Խօսակցութեանց կիզակէտը հայ-բրիտանական երկկողմանի յարաբերութիւններն էին, նաեւ միջազգային եւ Կովկասեան բարձրաւանդակը հետաքրքրող անմիջական հրատապ հարցեր, յատկապէս` Արցախի հիմնահարցը:

Այս հանդիպումը իր փրոթոքոլային ընթացքով եւ պարունակութեամբ ոչ մէկ նորութիւն բերաւ, յատկապէս երբ բաղդատենք նախարարին Լոնտոն գտնուելուն առթիւ «Պի.Պի.Սի.» ձայնասփիւռին տուած մէկ զրոյցը` կատարուած մասնագէտ եւ փորձառու լրագրողի մը կողմէ:

Իրականութեան մէջ տեղի ունեցածը զրոյց չէր, այլ վիճաբանական դժուար ու խրթին հանդիպում մը: Յայտագիրին անունն անգամ` «Հարտ թոք», լաւապէս կը նկարագրէ թէ հազիւ կէս ժամ տեւողութիւն ունեցող այս յայտագիրին ինչպէս պիտի կարենայ հրաւիրեալը դիմադրել հրաւիրողը, կամ աւելի պարզ ձեւով բացատրելու համար, դժուար հարցումներուն պատասխանները որքա՞ն հեշտ ու հեզասահ պիտի ըլլան:

1997-էն ի վեր ծնունդ առած են խորքային հարցազրոյցներ` ծանրակշիռ հարցերու եւ զգայուն նիւթերու շուրջ ընթացող այս յայտագիրին ընդմէջէն, որուն զրուցավարը աւելի քան տասնամեակէ մը ի վեր բազմաթիւ մրցանակներու տիրացած մասնագէտ Սթիւըն Սաքիւրն է: Ծանր խօսակցութենէ («Հարտ թոք») աւելի, սփրուածը «Survival of the fittest»-ի (Յարմարագոյնին յարատեւումը) մը ստեղծած կացութիւնն է, ուր հրաւիրուած անձնաւորութիւնը կրնայ յաղթահարել եւ չէզոքացնել իր դէմ լարուած «ական»-ները:

Արդեօք Սաքիւրի պարտականութի՞ւնն էր դիտմամբ յարձակողական ոճով վերաբերիլը Հայաստանի արտաքին գործոց նախարարին հետ, թէ՞ Պաքուի որդեգրած «ձկնկիթի քաղաքականութեան» (Caviar Diplomacy) արդիւնքը: Հարցազրոյցին հետեւողը մութ ծալքեր պեղելով եւ կասկածելի կապեր նկատելով կրնայ այլ եզրակացութիւններու յանգիլ:

Առ այդ, հարց-պատասխանի լոյսին տակ կարելի է հասկնալ ու բաժնել Արցախի Ազգային ժողովի փոխնախագահ Վահրամ Բալայեանի արծարծած մտահոգութիւններն ու նշումները, թէ Հայաստանի արտաքին գործոց նախարարը չէ կրցած պատշաճօրէն պատասխանել:

Քայլ մը աւելի անդին երթալով, Սաքիւր այնպէս կը ներկայացնէր հիմնահարցը, թէ հայկական կողմն է, այսինքն Հայաստանի բանակն ու արցախահայութիւնը, որ շարունակ չէ յարգած մարդկային տարրական իրաւունքները` միշտ ալ նկատուելով յարձակող խնդրայարոյց կողմ:

Սաքիւր իր ինքնավստահութեամբ եւ գերհամարձակութեամբ այն տպաւորութիւնը կը ձգէր, թէ ո՛չ թէ ինքն էր հրաւիրողը, այլ դժբախտաբար, թէ՛ հրաւիրողը, եւ թէ՛ հրաւիրեալը:

Ան Մնացականեանին կը հարցադրէր, թէ Արցախեան հիմնահարցը ծնունդ առած էր ութսունականներուն, միշտ ալ «ծայրայեղ եւ ազգայնամոլ» հայորդիներու կողմէ, առանց պատմութեան էջերը գէթ քանի մը տասնամեակներ ետ դարձնելու մինչեւ այդ ահաւոր օրը` 5 յուլիս, 1921, երբ Ստալինի հրահանգով հայահոծ Արցախը բռնի ուժով կը կցուի Ազրպէյճանին:

Հոս կրկին տեղին է նշել, թէ Սաքիւր բաւական կտրուկ էր եւ հաւանաբար կողմնակալ, իսկ Հայաստանի արտաքին գործոց նախարարն ալ զոհը գնաց իր որդեգրած զսպուածութեան կամ աւելի ճիշդը «քաղաքավարութեան վնաս»-ներուն:

Դժբախտաբար, օտար ու չէզոք անհատի մը համար կատարուածը կիսատ պռատ զրոյց մըն էր:

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here