ԱՂԷՏ … 7 ԴԵԿՏԵՄԲԵՐ 1988

0
413

Լռեր է երկինք … Շիկներ է արեւ,

Հայոց աշխարհէն ուրու մ’է անցեր …

 Ու աւե՜ր … աւեր …

 

 Լացէ՛ք ծաղիկներ,

Լացէ՜ք թերթատուած Սպիտակը ձեր,

Ու ցօղ ու դողով թերթերուն բեկբեկ՝

«Ջո՜ւր-ջուր» աղերսող շրթներուն անմեղ՝

Հայոց մայրերու արցունքը տարէք …

 

 Տարէ՜ք ախ տարէ՜ք ճերմակները ձեր՝

Թերթածածկելու աւերը ահեղ,

Ու աղեղուին թող ցօղունները լերկ՝

Աղաղակելու Աստուածամօր դէմ՝

Թէ հանդերձելով Յիսուսը իր մերկ

Մեր Սպիտակի ճերմակով շքեղ՝

Մնացինք մենք մերկ, անտուն, անարեւ …

 

 Բայց լսէ թող ի՛նք Աստուածը անեղ՝

Թէ նոյնիսկ երկինք անձրեւէ քարեր՝

Թէ կարկառն ի վեր ու ժայռերէն վեր

Պիտի Հայը վէս բարձրանար այնպէ՜ս՝

Որ կարծես ընձի՜ւղ մ’ըլլար սրբազան,

Ու նոյնիսկ ոստին՝ երկու վարդ միայն՝

Պիտի ան բուրէ՜ր հազարի նման …

 

Գրող՝ ճարտարագէտ  Թադէոս Եսայեան

Պատկերի ձեւաւորում՝ Շաքէ Մանկասարեան

ԾԽ.Գրող ճարտարագէտ՝ Թադէոս Եսայեան կը գրէ.-
Այս բանաստեղծութիւնը գրած եմ 1988-ի Դեկտեմբերին հեռուստակայանէն տեսնելով այն աւերիչ ու հսկայական կորուստներու ենթարկուած ՍՊԻՏԱԿ քաղաքը :
Այս բանաստեղծութիւնը գրած եմ տասը վայրկեանի մէջ: Պէտք է ըսեմ, որ
արցունքներս այտերէս կը հոսէր .. ու բարկացած էի Աստուծմէս. բանաստեղծութիւնը գրած պահուս:

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here