Երանելի ժամանակներ, երբ աշխարհի վրայ բանաստեղծներ կային ու բանաստեղծութիւն կար

0
798

Օրերը

Օրերն անդարձ, խոստմնադրուժ ճամբորդներ են,

Որոնք, նման տերվիշներու, բոկոտն անձայն,

Ժամանակի անծայր ճամբէն կ’անցնին-կ’երթան:

 

Ձեռքերուն մէջ իրենց ունին թագ ու աստղեր

Եւ շրթներուն՝ իմաստութիւն, վիշտ ու ծիծաղ,–

Մեծ իղձերու անոնք աներգ մեռելաթաղ:

 

Ոչինչ մնաց, անցեալի դուռն է յաւէտ փակ,

Եւ մանկութիւնս՝ հեռու պարտէզ կախարդական:

Մեկնող օրեր զիս խաբեցին ու ետ չեկան:

 

Բայց կը սպասեմ ես տակաւին իրենց դարձին՝

Ստանալու խոստումն անուշ, որ կ’ուշանայ,

Մինչ երկինքը կ’ըլլայ օրուան դագաղն անհուն:

Եղիվարդ

(Եղիշէ վ. Տէրտէրեան)

 

Անունդ
Ինչո՞ւ անունդ այստեղ չկարենամ գրել ես
Եւ աշխարհի չյայտնեմ, թէ քեզ ինչպէ՜ս սիրեցի․․․
Երկու վանկերը անոր կը զրուցեմ գաղտնապէս,
Եւ այն ամբողջ կը թուի սիրոյ մատեան մը ինծի․․․
Ինչո՞ւ անունդ այստեղ չկարենամ գրել ես․․․

Հիմա, հեռու իրարմէ՝ միայն անունդ ունիմ
Բերնիս վրա, համբոյրի մը պէս աննիւթ ու անուշ․․․
Գիշեր ատեն, սենեկիս մենութեան մէջ մտերիմ
Ես զայն կ’ըսեմ և ահա քեզ կը տեսնեմ քաղցրայուշ․․․
Հիմա, հեռու իրարմէ՝ միայն անունդ ունիմ․․․։

Գեղեցկութիւնդ ու իմ սէրս յօրինեցին զայն կարծես․․․
Սիրտս իր անդուլ տրոփմամբ անընդհատ զայն կը հեգէ՝
Թէպէտ վաղուց մտքիս մեջ քեզ ամբողջ գոց գիտեմ ես․․․
Քեզ չճանչցած ունէի՞ր դուն այդ անունը միթե․․․
Գեղեցկութիւնդ ու իմ սէրը յօրինեցին զայն կարծես․․․

Ո՛չ, չեմ ուզեր, չե՜մ կրնար ես զայն յանձնել աշխարհի.
Երկու վանկովն իր կ’ուզեմ խնկել իմ կեանքս միայն,
Եւ երբ վերջին արևիս վերջին ճաճանչը մարի՝
Անունդ ի շուրթ դեռ կ’ուզեմ ողջունել այգը մահուան.
Ո՛չ, չեմ ուզեր, չե՜մ կրնար ես զայն յանձնել աշխարհի․․․։

Վահան Թեքէեան

 

Դու ինձ կը փնտռես

Դու ինձ կը փնտռես, երբ ես չեմ լինի
Կանգնած ամեն օր քո ճամփի վրայ,
Երբ մենակութեան լալկան ուռենին
Կը թեքուի մի օր քո ճամփի վրայ։

Ձայնս կը լսես հեռու ձորերից,
Ինչպէս հեռացող գնացքի սուլոց,
Սարսուռով կը տաս անունս նորից
Եւ ունայն յոյսով կը նետուես փողոց։

Բայց ես չեմ լինի ծանօթ մարդկանց մեջ,
Ձեր դռան մօտով չեմ անցնի կրկին,
Դու քայլամոլոր կը շրջես անվերջ,
Եվ զղջման բոցով կ’այրուի քո հոգին:

Նայիրի Զարեան

Օրը մթնեց

 

Օրը մթնեց, ժամն է արդէն իրիկնահացի,

Տխրութիւնս կամաց-կամաց փոխւում է լացի:

 

Իջնում էին խոհուն, խոնարհ դէզերի ուսին

Մի կաթնահունց երկնակամար, մի ծէրատ լուսին:

 

Մէկը մէկից ամաչելով, եւ զուսպ, եւ հաւաք,

Նստում էին մերոնք կարգով՝ կրտսեր ու աւագ:

 

Նստում էին եւ սպասում մինչեւ պապը գար,

Մինչեւ բակում Ծաղիկ եզան զանգը ծլնգար:

 

Պապը գալիս, սուփրի գլխին նստում էր շուքով,

Եվ լցւում էր տունը դաշտի բոյր ու շշուկով…

 

Ու երբ տատս ձեռքն էր առնում  շերեփը իր հին,

Գդալները բնազդաբար աղմկում էին:

 

Թանապուրի տաք գոլորշին  գերանին առնում

Եւ սիւնն ի վար գլոր-գլոր ուլունք էր դառնում:

 

Վայելում էր տաք թանապուր, լաւաշ ու սամիթ

Աշխատաւոր մի գերդաստան՝ պարզ ու միամիտ…

 

Հիմա այդ մեծ գերդաստանից ոչ մէկը չկայ…

Ես եմ մնում լոկ իբրեւ յուշ  եւ  իբրրեւ վկայ:

*     *

*

Օրը մթնեց, ժամն է արդէն  իրիկնահացի,

Տխրութիւնս կամաց-կամաց  փոխւում է լացի:

Համո Սահեան

Որ ժամին ձեր սիրտը ուզի՝

Իմ դուռը բաց է։

Մի՛ նայիք որ պատուհանիս

Լոյսը յանգած է։

Քուն ու արթուն մի՛ հարցնիք,

Ներս մտնէք՝ տուն է։

Մինչեւ անգամ յոյսն էլ քնի՝

Հոգսը արթուն է։

Համո Սահեան

When you are old

 

When you are old and grey and full of sleep,

And nodding by the fire, take down this book,

And slowly read, and dream of the soft look

Your eyes had once, and of their shadows deep;

 

How many loved your moments of glad grace,

And loved your beauty with love false or true,

But one man loved the pilgrim soul in you,

And loved the sorrows of your changing face;

 

And bending down beside the glowing bars,

Murmur, a little sadly, how Love fled

And paced upon the mountains overhead

And hid his face amid a crowd of stars.

By  William Butler Yeats

 

No longer mourn

No longer mourn for me when I am dead,

Than you shall hear the surly sullen bell

Give warning to the world that I am fled

From this vile world with vilest worms to dwell;

 

Nay, if you read this line, remember not

The hand that writ it; for I love you so,

That I in your sweet thoughts would be forgot,

If thinking on me then should make you woe.

 

O, if (I say) you look upon this verse,

When I (perhaps) compounded am with clay,

Do not so much as my poor name rehearse,

 

But let your love even with my life decay,

Lest the wise world should look into your moan,

And mock you with me after I am gone.

By William Shakespear

 

After Ronsard

When you are old, and I – if that should be –
Lying afar in undistinguished earth,
And you no more have all your will of me,
To teach me morals, idleness and mirth,

But, curtained from the bleak December nights,
You sit beside the else-departed fire,
Beneath the glow of double-polèd lights,
Till your alert eyes and quick judgement tire;

Turn some new poet’s page and to yourself
Praise his new satisfaction of new need,
Then pause and look a little toward the shelf,

Where my books stand, which none but you shall read;
And say: “I too was not ungently sung,
When I was happy, beautiful and young”.

                                                 By Charles Williams

 

Sonnet pour Hélène

 

Quand vous serez bien vieille, au soir, à la chandelle,
Assise auprès du feu, dévidant et filant,
Direz, chantant mes vers, en vous émerveillant :
« Ronsard me célébrait du temps que j’étais belle ! »

Lors, vous n’aurez servante oyant telle nouvelle,
Déjà sous le labeur à demi sommeillant,
Qui au bruit de mon nom ne s’aille réveillant,
Bénissant votre nom de louange immortelle.

Je serai sous la terre, et, fantôme sans os,
Par les ombres myrteux je prendrai mon repos ;
Vous serez au foyer une vieille accroupie,

Regrettant mon amour et votre fier dédain.
Vivez, si m’en croyez, n’attendez à demain :
Cueillez dès aujourd’hui les roses de la vie!

 Par  Pierre Ronsard

 

Lorsque tu fermeras

Lorsque tu fermeras mes yeux à la lumière,
Baise-les longuement, car ils t’auront donné
Tout ce qui peut tenir d’amour passionné
Dans le dernier regard de leur ferveur dernière.

Sous l’immobile éclat du funèbre flambeau,
Penche vers leur adieu ton triste et beau visage
Pour que s’imprime et dure en eux la seule image
Qu’ils garderont dans le tombeau.

Et que je sente, avant que le cercueil se cloue,
Sur le lit pur et blanc se rejoindre nos mains
Et que près de mon front sur les pâles coussins
Une suprême fois se repose ta joue.

Et qu’après je m’en aille au loin avec mon coeur,
Qui te conservera une flamme si forte
Que même à travers la terre compacte et morte
Les autres morts en sentiront l’ardeur !

Par  Emile Verhaeren

                                                   

=====================

 

Իսկ հիմա…ա՛յս կայ

 

Փորձեցի…բայց

Ուզեցի գրել,
բայց մօտս թուղթ չկար,
գացի խանութ եւ գնեցի.

Փորձեցի գրել,
բայց մելանս չորցաւ,
վերադարձայ խանութ եւ գրիչ գնեցի.

Նորէն փորձեցի գրել,
բայց միտքս չգտաւ բառերը,
խանութը բառերս չունէր,
ուրիշինը ունէր,
գիրք գնեցի.

Նստեցայ որ կարդամ,
եւ ահա՛ քունս եկաւ։

Կարին Պետեան

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here