Բռունցքուիլն Է Յաւերժութիւնն Հայաստանի

0
130

Քանզի՝ ՀԱՅՐԵՆԻՔԷՆ ՎԵՐ, ԱՍՏՈՒԱԾ Է ՄԻԱՅՆ
ԱՄԷՆ ԻՆՉ ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՆ ՀԱՄԱՐ


ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ

 Ինչպէս յայտնի է, Կիրակի 27 Սեպտեմբերի առաւօտեան ժամերուն, Վարագայ Ս. Խաչի տօնին, Արցախը յանկարծօրէն ենթարկուեցաւ պատերազմական ահաւոր եւ լայնածաւալ յարձակումի, շղթայազերծուած Ազրպէյճանի կողմէ՝ Թրքական կառավարութեան զօրակցութեամբ եւ աջակցութեամբ, «Մէկ ազգ, երկու պետութիւն» լոզունգով եւ թուրանական գաղափարախօսութեան տրամաբանութեամբ: Ռազմական այս գործողութիւններուն ընթացքին, թշնամին մեծ տրամաչափի զէնք-զինամթերքով, ամէնէն գերարդիական հրթիռներով, սպառազինութեամբ եւ միջազգայնօրէն արգիլուած ռումբերով թիրախ դարձուց նաեւ քաղաքացիական խաղաղ բնակչութիւնը, քաղաքացիական շինութիւններ եւ կառոյցներ, մեծ ու փոքր բնակավայրեր, ենթակառուցուածքներ…: Ռազմական այս գործողութիւններուն մէջ, ակնյայտ դարձաւ Թուրքիոյ ամբողջական ներգրաւուածութիւնը, ինչպէս նաեւ՝ թրքական վերահսկողութեան տակ գտնուող սուրիական տարածքներէ ահաբեկիչ ու վարձկան տարրերու՝ ճիհատիստներու, աւելի ճիշդ ՏԱԷՇ-ի մարդասպաններուն տեղափոխումը Ազրպէյճան եւ անոնց մասնակցութիւնը այս լայնածաւալ պատերազմին: Ակնյայտ դարձաւ որ պատերազմական այս յանցագործները՝ խախտելով միջազգային մարդկային իրաւունքներու բոլոր սկզբունքները, կը հրթիռակոծեն Ստեփանակերտը եւ Շուշին, անոնց քաղաքացիական խաղաղ բնակչութիւնը՝ ծեր ու երեխայ, կին թէ անզէն մարդ ու քաղաքացի…, ինչպէս նաեւ հոգեւոր-մշակութային թէ կրօնական արժէք ներկայացնող կոթող ու կառոյց, տուն ու օճախ: Վկայ՝ Շուշիի ռմբակոծուած Ս. Ամենափրկիչ պատմական եկեղեցին, որ խորհրդանիշն է հայուն հաւատքին եւ ոգեղէն զօրութեան:


Հայութիւնը ամբողջ՝ մէկ սիրտ, մէկ հոգի, մէկ կամք ու մէկ բռունցք դարձած, սատար կը կանգնի Արցախի եւ մեր սուրբ Հայրենիքի գոյապայքարին, դիմակայելու էապէս թրքական հայաջինջ քաղաքականութեան այս նորօրեայ դրսեւորումը, որ ոչինչով կը տարբերի 105 եւ աւելի տարիներ առաջ մտայղացուած եւ գործադրուած Ցեղասպանութեան եւ Հայասպանութեան քաղաքականութենէն եւ վայրագութենէն: Ներկայիս, սակայն, կայ ազգային մեր պետականութիւնը, Հայաստանի եւ Արցախի քաջարի եւ մարտունակ ոգիով զինուած բանակը, կայ աւելի քան վճռակամօրէն տրամադրուած մեր ժողովուրդը՝ պաշտպանելու իր հողին վրայ ազատ եւ արժանապատուօրէն ապրելու եւ արարելու վսեմագոյն իրաւունքը եւ յանուն անոր՝ իր կեանքը դնելու հայրենիքի զոհասեղանին, եթէ հարկը զայդ պահանջէ: Կան նաեւ սփիւռքի կազմակերպուած հայագաղութները, որոնց սիրտը կը բաբախէ հայրենի ժողովուրդին հետ համատրոփ, ապագայի մէկ եւ միեւնոյն տեսլականով գօտեպինդ…

 

Մենք ՀՀ հեռատեսիլի կայաններէն, դիմատետրի էջերէն եւ այլ լրատուական կայքերէն իրազեկ եղանք, թէ ինչպիսի անձնազոհ հերոսութեամբ կռուեցան ու կը կռուին հայ բանակի զինուորները, սպաները, հրամանատարները, զօրավարները… ամէն պահ սխրանքներ գործելով, թէ ինչպիսի հայրենանուէր տրամադրութեամբ, աննկուն կամքով ու ոգիով ճակատ կ’երթան կամաւորները, ազատամարտիկները, «Փափկասուն տիկնայք հայոց աշխարհի», ինչպիսի եռանդագին նուիրումով՝ վիրաւորին արիւն տալու համար կը հերթագրուին շարքային քաղաքացիներ…, ինչպիսի հայրենասիրական ոգիով կը կազմակերպուին ցոյց-բողոքներ սփիւռքի բոլոր հայագաղութներէն ներս ի պաշտպանութիւն եւ զօրակցութիւն Արցախի եւ Հայաստանի հիմնարար իրաւունքներուն, որոնք շարունակաբար եւ ամէնէն տմարդի եղանակներով ոտնակոխ եղան եւ կ’ըլլան թուրք-ազերի ահաբեկիչ վոհմակին կողմէ՝ կոպիտ խախտումովը միջազգային ամէնէն տարրական սկզբունքներուն… ինչպիսի հաւաքական գիտակցութեամբ տեղի կ’ունենան դրամահաւաքներ ի օժանդակութիւն Արցախի մեր քոյր ու եղբայրներուն…եւ շարքը կ’երկարի ու պիտի երկարի, քանզի սա մահու կենաց հայրենական կռիւ է, ճիշդ Սարդարապատեան օրերուն նման, նոյնիսկ եթէ զինադադար հաստատուի, որուն խախուտ ըլլալը փաստուած է քանիցս…

Ամէն հայ այսօր, ո՛ւր որ ալ գտնուի ան՝ հայրենիքի երկնակամարին տակ, թէ սփիւռքի օտար մայթերուն վրայ, ՊԱՐՏԱՒՈՐ է թեւ ու թիկունք ըլլալ հայ զինուորին, հայ մարտիկին, պարտաւոր է ըլլալ ՊԱՇՏՊԱՆ ՀԱՅՐԵՆԵԱՑ, ինչով որ կրնայ՝ զէնքով, բազուկով, ներդրած լումայով, դիւանագիտական եւ բարոյական նեցուկով, լրատուական աղբիւրներու ճիշդ օգտագործումով եւ տարածումով, գիրով, ՈԳԻՈՎ, շօշափելի գործի վերածելով ԱԶԳ-ԲԱՆԱԿ ըլլալու համահայկական հրամայական սկզբունքը…


ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐՈՒԹԻՒՆԸ ներքին էութիւն է, առանց որուն կեանքը կը զրկուի իր առանցքէն, իր բուն իմաստէն…Աշխարհ կու գանք, ՀԱՅՐԵՆԻՔՈՎ ապրելու, անով լեցուելու, անոր ներքին էութեան վրայ մեր սիրտէն ու հոգիէն նշոյլ մը լոյս կաթեցնելու, քար մը դնելու անոր ոգեղէն կառոյցին, անոր շաղախելու ցօղը մեր քրտինքին, մեր արցունքին, մեր արիւնին…, սրբազնագոյն այն վայրն է ան, ուր կը պառկին մեր մեռելները՝ իրենց մշտակենդան ոգիով եւ ուր կ’ապրի, կը շնչէ ու կը ծաղկի հայ հոգին, առանց որուն մենք կը դառնանք խլեակներ միայն, առանց ինքնութեան, առանց դիմագիծի, մուրիկներ ու թափառիկներ անդէմ, այսինքն ողորմելի արարածներ …: Ինչպէս ըսուած է, հայրենիքէն վեր Աստուած է միայն…


Ազգային հաւաքական գիտակցութեան արթնացման եւ անոր գերագոյն արդիւնաւորման պահն է, ԲՌՈՒՆՑՔՈՒԵԼՈՒ պահն է՝ միասիրտ ու միակամ, որ կարենանք ապրիլ ու լինել: Եւ որքան ճիշդ է ըսուած՝ «Բռունցքուելն է յաւերժութիւնն Հայաստանի»:

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here