Ժողովուրդը Ունի Հաւաքական Յիշողութիւն…

0
205

ՆՈՒԱՐԴ ՄԱՏՈՅԵԱՆ-ՏԱՐԱԳՃԵԱՆ

« Փլաթոնը իմ բարեկամն է,

բայց Ճշմարտութիւնն աւելի թանկ է»:

Արիսթոթել

Մեզի՝ հայերուս յատուկ է հաւաքական յիշողութիւնը:

Կը յիշենք ամէն ինչ մեր կենսագրութեան ու մեր պատմութեան մէջ:

Կը յիշենք մեր յաղթանկներն ու պարտութիւնները, մեր յաջողութիւններն ու ողբերգութիւնները:

Անցեալի պատմական դէպքերն ու եղելութիւնները, յատուկ տեղ մը կը գրաւեն հայ ժողովուրդի յիշողութեան մէջ:

Ինչպէս կարելի է մոռնալ անցեալը:

Այսօր մարդիկ գիտակցաբար թէ անգիտակցաբար, կը հերքեն ու մոռացութեան կու տան անցնող տարիներուն տեղի ունեցած տխուր իրադարձութիւնները:

Սակայն այդ իրողութիւնները, չեն կրնար ջնջել ազգի մը պատմութեան էջերէն:

Ներկան հասկնալոււ համար դիմել անցեալին:

Թէ ի՞նչու՝ 1999- թ Հոկտեմբեր 27-ին հայ դաւադիրներ գլխատեցին Հայաստանի քաղաքական ընտրանին:

Ի՞նչու 2008-թ Մարտ 1-ին, արիւնալի հաշուեյարդարներու զոհ դարձան անմեղ մարդիկ:

Ի՞նչու համատարած վախի ու սարսափի ազդեցութեան տակ, տիտղոսներով մարդիկ, կամայ-ակամայ կ՜ենթարկուէին տիրակալներու քմահաճոյքին, չվտանգելու իրենց անձնական ապահովութիւնը:

Երբ այդ օրերուն մահացու մեղք էր քաղաքական որեւէ քննադատութիւն:

Այդ վախն էր, որ կը ստիպէր բարձր կոչումով գիտնականին, հրապարակային ելոյթի մը ընթացքին Մարտ 1-ի զոհերը յիշել որպէս «խուլիգաններ»:

Ցաւով կը գրեմ այս տողերը, որովհետեւ կան այնքան դառն ճշմարտութիւններ, որ չենք ուզեր բարձրաձայնել:

Երբեմն անիմաստ կը թուին գիտական աստիճանները:

Մարդուն վարկանիշը կը փնտռենք իր սկզբունքայնութեան եւ ունակութիւններուն դրսեւորման մէջ, որ կ՜արժեւորէ իր կոչումը:

Ինչպէս կարելի է մոռնալ ու թաքցնել նախկին իշխանաւորներուն գործած չարիքները:

Անոնք, որոնք անգութօրէն իրագործեցին բռնապետութեան անխախտ օրէնքը՝ ժողովուրդը ստրկացնելու քաղաքականութիւնը:

Պահպանելու համար իրենց միահեծան տիրակալութիւնը:

Այսօր. փոխանակ վեհանձնութիւնը ունենալու, ընդունելու եւ սրբագրելու անցեալի սխալները:

Յետպատերազմեան ճգնաժամային իրավիճակէն օգտուելով, անոնք յամառօրէն դաւադրական ամէն միջոց ու հնարք

կը գործադրեն վերադառնալու իշխանութեան:

Անոնք կը մոռնան, որ հայ ժողովուրդը ունի հաւաքական յիշողութիւն եւ հաւաքական կամք:

Երբ հոգիին խորքէն կը հնչէր իր կեանքը փոխելու ձգտումը, բռնեց տոկուն պայքարի ուղին:

Ցասումի եւ ընդվզումի բողոքներ են, որ այսօր կը ժայթքին ժողովուրդի սիրտէն, յիշելով անցնող տարիներու անիրաւութիւնները:

Այս ամէնը ուրանալ եւ խեղաթիւրել, այլ բան չէ քան թշնամանք հայ ժողովուրդին նկատմամբ:

Մինչեւ երբ պիտի ալեկոծենք հայու հոգին…:

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here