Հայրենիք

0
201
ԳՐԻՇ ԴԱՎԹՅԱՆ
Երկնի վրա ես գրում եմ՝
Հայրենիք,
Բայց թխպում է,
Ամպն է պատում երկինքը․․․
Ամպի վրա ես գրում եմ՝
Հայրենիք,
Անձրեվում է
Ու ցնդում է թուխ ամպը․․․
Ես գրում եմ հողի վրա՝
Հայրենիք․
Բայց մնում է այն անհաղորդ,
Անբարիք։
Պայքարում եմ դարձնելու այն իմ տունը,
Մարտնչում եմ,
Քրտինք թափում,
Նույնիսկ ոթում արյունս,
Բայց մնում է նա անհաղորդ, անտարբեր,
Լոկ գրավված, արյունլվիկ մի տարածք,
Չի բաբախում իմ սրտի հետ անձնվեր․․․
Ես կանգնում եմ հողի վրա անսասան,
Տեր եմ կանգնում կյանք ու ցավին զանազան,
Եսից դառնում մենք,
Դառնում ենք համակ ազգ,
Լեզու տալիս,
Ծաղկեցնում ենք մշակույթ,
Քաղաքակրթություն հիմնում մերանձնյա․․․
Եվ ահա,
Հողը հաղորդվում է ինձնով ու մենքով,
Ջերմանում է մեր ազգությամբ ու ոգով,
Վերաբերվում մեր արյանը ու գոյին,
Եվ դառնում է Հայրենիք։

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here