Մայրենի Լեզուի Օրուան Առթիւ

0
195
Յակոբ  Չոլաքեան
Այսօր, օրն ի բուն կը հաշուեմ, թէ մանկութեանս օրերէն մինչեւ երիտասարդութեանս սեմին՝ քանի ընկեր-դասընկեր, քանի բարեկամ-ազգական գացին հեռացան հեռաւոր ափեր: Մէկը ըսաւ ՛՛Կամաւոր աքսորի եկանք՛՛, միւսը ըսաւ ՛՛Կեանքն ապրելու եկանք՛՛, երրորդը ըսաւ. ՛՛Իբրեւ վերջին փրկագին կը վճարենք այն որ պիտի գայ, սերունդներ, որոնք մեզմէ վերջ պիտի գային, որովհետեւ այն որ պիտի գայ՝ պիտի ըլլայ օտար՝ բանիւ եւ գործով, կամայ եւ ակամայ, գիտութեամբ եւ անգիտութեամբ, մեղայ, մեղա՜յ Արարատին՛՛(ՇՇ):
Այսպէս:
Ու ես կը մտածեմ այն սերունդներուն մասին, որ հայկական դպրոց չտեսան, չտեսան նոյնիսկ միօրեայ վարժարան, չունեցան մեծ մայրիկ ու մեծ հայրիկ, որ բարեհաճօրէն հայերէն սորվեցնէին անոնց: Անոնք հայերէն չգիտցան, չկրցան հայերէն խօսիլ նոյնիսկ մայրիկին ու հայրիկին հետ:
Քանի՜ հոգի են, քանի՜ տասնեակ, քանի հարիւր, քանի հազար:
Ես ի՞նչ կոչեմ այս կորուսեալները: Ի՞նչպէս հասնիմ անոնց, ի՞նչպէս անոնց հայեացքը դարձնեմ դէպի Արարատ եւ Օշական:

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here