Էլի գարուն կգա՞։ Կբացվի՞ վարդը։

0
110

Մերրի  Սահակյան

Էլի գարուն կգա՞։ Կբացվի՞ վարդը։

Կհալչի՞ ձյունը արնոտ լեռներում…

Ինչ գորշ օր է։ Առավոտից ձյուն է մաղում։

Հիասթափությունը բռնել է օձիքիցս։

Ագռավի երգը օդն է քերծում։

Սենյակս բուրում է դեղահոտ վարդերով։

Երկինքն այսօր աչքերիս դեղ չի անում։

Ինչ գորշ օր է։ Առավոտից արև չկա։

Փակ աչքերով դրախտ եմ մտել,

Խնձորի այգիներ են՝ լի իմաստնության պտուղներով,

Ինձ երջանկության մեկ պտուղ է պետք,

Բայց ոչ մի ծառ գիրկս չնետեց այդպիսի մեկը,

Որ ինձ իսկական Եվա զգամ։

Ինչ գորշ օր է։ Գրիչս չի շարժվում։

Մուսան էլ ինչպես աշխարհի բոլոր հաճույքները

Սկսում է մի օր զզվեցնել։

Գրում եմ առանց հանգի։

Մեկ է՝ չես կարդալու,

Մեկ է՝ գորշ է օրը ու

Այսօր այլևս արև չի ծաղկելու…

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here