Սխալ Մարդը…

0
247

ԹՈՐԳՈՄ

Որոշած էի մահագրութենէ խուսափիլ եւ արժանաւորներու մասին գրել նախքան անոնց ի վերին Երուսաղէմ անդարձ մեկնիլը:

Սակայն շաբաթը ուրբաթէն առաջ եկաւ:

Համազգայինի գործունէութեան, Զաքար Քէշիշեանի եւ Վ. Ստեփանեանի մասին գրած յօդուածս կը պատրաստուէի «Ազդակ»-ի խմբագիրներէն Նորա Բարսեղեանին ուղարկել, երբ հասաւ Վիգէնին մահուան գոյժը:

Որքա՜ն պիտի ուզէի, որ ան կարդար գրածս:

Եւ որովհետեւ կարելի չէ գրածս ի վերին Երուսաղէմ ուղարկել, իսկ ես մահագրութենէ կ՛ուզեմ ձեւով մը խուսափիլ, յօդուածը որոշ փոփոխութիւններու ենթարկեցի եւ հրատարակութեան յանձնեցի:

Մայեսթրօ Զաքար Քէշիշեանի խմբավարութեամբ, Համազգայինի «Կարկաչ» մանկապատանեկան երգչախումբը Պէյրութի ամերիկեան համալսարանի «Էսեմպլի հոլ»-ին մէջ իր տարեկան համերգը կու տար 1990-ականներու վերջաւորութեան: Երգերէն մէկուն մեկնաբանութեան մէջ պրն. Զաքար կատակ-բեմադրութիւն մը ըրած էր. երգչախումբէն քանի մը մանուկներ խմբավարը բեմէն դուրս կը քշեն եւ մեր տղեկը` Հրայրը, կը շարունակէ ղեկավարել երգչախումբը, մինչեւ որ բուն մայեսթրոն կը վերադառնայ եւ` ինքնակոչ խմբավարիկին ականջէն բռնելով, զայն տեղը կը ճամբէ:

Այս «միջադէպէն» շուրջ քսանամեակ մը ետք, Հրայր ղեկավարեց իր յաճախած եւ Վ. Ստեփանեանի հիմնադրած Համազգայինի «Արեգ» մանկապատանեկան թատերական դպրոցն ու երիտասարդական թատերախումբը:

Եթէ երգչախումբի պարագային եղածը բեմադրութիւն մըն էր Զաքար Քէշիշեանի կողմէ, երկրորդին պարագային արդիւնքն էր Վ. Ստեփանեանի ցանած սերմերուն, հաստատած ամուր հիմերուն:

Երկու երախտաւորներն ալ, Համազգայինի հովանաւորութեամբ, մեր երեխաներուն գեղարուեստական կրթութեան, դուք ըսէք` որպէս հայ մարդ դաստիարակութեան, այնքան կենսական աշխատանքի առաքեալները եղան:

Վ. Ստեփանեան երբ իր առաքելութիւնը սկսաւ Համազգայինի Ճեմարանին մէջ, ուր իրարու ծանօթացանք, հարցուց.

– Գիտե՞ս, մեծ դերասան մը ունինք` Մկրտիչ Ջանան, որ Պոլիսէն Հայաստան եկած է  եւ ստալինեան ջարդերուն զոհուած է, կապ ունի՞ ձեզի հետ:

– Այո՛, մեծ հօրս եղբայրն է,- ըսի:

– Հա՜, ուրեմն Հրայրին դերասանական ծին ունենալը զարմանալի չէ:

Եւ մարդկային, հայկական, դերասանական գունագեղ ծիներով օժտուած Վ. Ստեփանեան եղաւ մեր տղուն (նաեւ ուրիշներու) ամէնէն սիրելի ուսուցիչը:

Մնացեալը արդէն պատմութիւն է:

Յ. Գ. Անկեղծ ըլլալու համար պէտք է խոստովանիմ հետեւեալը. Վ. Ստեփանեան, երբ նշեց մեր տղեկին  դերասանական ծինին մասին, անմիջապէս ըսի.

– Այո՛, բայց մի՛ քաջալերեր, որ այդ ասպարէզը ընտրէ:

Ժամանակը ցոյց տուաւ, որ սխալ մարդու ըսեր եմ…

Հիմա՞:

Հիմա ես քու սխալդ սիրեմ, Վիգէ՛ն ջան, ցաւդ տանեմ:

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here