ԱԶԳԻՍ ԱՆԳԻՆ

0
219

ԵՐԱՆ  ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ

 

Ովկիան մը վիշտ է ծուարած մի բուռ սրտիդ,

Հողմամրրիկ է հոգւոյդ մէջ փոթորկալի,

Բայց պիտ’ տոկաս ու հուսկ ոյժերդ հաւաքած

Պիտի կանգնիս վսեմօրէն, ա՛զգ իմ անգին:

Քանի անգամ է պատահեր պատմութեան մէջ

Որ կորսնցնես հող ու գանձեր, մնաս բնաւեր,

Աւերակաց մէջէն դարձեալ՝ փիւնիկ որպէս,

Վերազարթներ ես քաջաբար ու հրաշագեղ:

Տառապանքի խորխորատներն ես դուն գայթեր,

Տեսեր անդունդը գեհենին Տանթէական,

Բայց թօթափած ցաւի մրմուռը տանջահեւ,

Խոյացեր ես դէպի կապոյտը երկնասլաց:

Հին կոճղէդ նոր բողբոջներ են ծլարձակեր

Ու բացուեր են արեգական լոյսին, յոյսին,

Ոգիդ հզօր պողպատացեր է շարունակ

Կերտելու մեր նոր գալիքը արեւահեւ:

Եւ այս անգամ, գէթ այս անգամ պիտի սթափիս

Խոր թմբիրէն որ կլաներ է միտքդ, հոգիդ,

Պիտ’ արթննաս պատրանքներէն ցնորածին

Ու միաբան ոյժդ կերտես Վահագնածին:

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here